Heartist, I am.

We shall be here all night
Be here all night shall we
All night we shall be here
Here all night we shall be
One dark, one still, one breath
Night here, here we, we night

One fleeing, flee to rest
One resting on the flight. 

Κυριακή βράδυ.

http://fr.wikipedia.org/wiki/Otto_Theodore_Gustav_Lingner

Ah yes, the waste. [Pause.] Words. [Pause.] Saturday… nothing. Sunday… Sunday… nothing all day. [Pause.] Nothing, all day nothing. [Pause.] All day all night nothing. [Pause.] Not a sound.

οι ίδιες δίψες η φωνή το λέει.

με το νύχι τότε του δεξιού δείκτη χαράζω κι όταν σπάει
ή πέφτει μέχρι να μεγαλώσει ξανά με άλλο στην πλάτη
του Πιμ άθικτη στην αρχή από τα αριστερά ως τα δεξιά
από πάνω ως κάτω όπως στον πολιτισμό μας χαράζω τα
κεφαλαία μου
εγώ τίποτα μόνο πες αυτό πες εκείνο η ζωή σου ψηλά Η
ΖΩΗ ΣΟΥ παύση η ζωή μου ΨΗΛΑ μεγάλη παύση ψηλά
ΣΤΟ στο ΦΩΣ παύση φως η ζωή του ψηλά στο φως σχε-
δόν οκτασύλλαβος για σκέψου τι σύμπτωση

των δικών μου τι έχω ανάγκη αυτό είναι η μεγαλύτερη
ανάγκη ν' αλλάζω σκοπιά αυτό είναι ν' αλλάζω διαρκώς
σκοπιά σε μια ζωή όπου δεν αλλάζει ποτέ ανάλογα με
τις ανάγκες αλλά οι ανάγκες οι ανάγκες ασφαλώς πάντα
εδώ οι ίδιες ανάγκες από τη μια ηλικία στην άλλη οι ί-
διες δίψες η φωνή το λέει

σιωπή όλο και μεγαλύτερη όλο και μεγαλύτερες σιωπές
αχανή διαστήματα χρόνου εμείς σε δεινή απορία όλο και
περισσότερο αυτός για απαντήσεις εγώ για ερωτήσεις
σιχαθήκαμε τη ζωή στο φως ερώτηση πόσο συχνά όχι
άλλο αριθμοί όχι άλλο χρόνος αχανής αριθμός αχανείς ε-
κτάσεις χρόνου στη ζωή του στο σκοτάδι στη λάσπη πριν
από μένα περιέργεια κυρίως ήταν άραγε ακόμη ζωντα-
νός Η ΖΩΗ ΣΟΥ ΕΔΩ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΜΕΝΑ πλήρης σύγχυση

όργιο ψεύτικης ύπαρξης.

αυτός που τον περιμένω α όχι ότι πιστεύω σ' αυτόν το
λέω όπως το ακούω ας μου δώσει ένα άλλο θα είναι το
πρώτο μου Μπομ ας με φωνάζει Μπομ για μεγαλύτερη
ευκολία αυτό θα μου άρεσε μ στο τέλος και μια συλλαβή
το υπόλοιπο αδιάφορο

ΜΠΟΜ χαραγμένο με το νύχι εγκάρσια στον κώλο το
φωνήεν στην τρύπα θα 'λεγα σε μια σκηνή από τη ζωή
μου θα με υποχρέωνε να είχα μια ζωή οι Μπομ κύριε δεν
τους ξέρετε τους Μπομ κύριε έναν Μπομ μπορείτε να
τον χέσετε κύριε δεν μπορείτε να τον ταπεινώσετε έναν
Μπομ κύριε οι Μπομ κύριε

χωρίς λεπτολογήματα χωρίς προβλήματα όμως όσο και-
ρό είμαστε μαζί πολλά ζευγάρια θα ήταν ευχαριστημένα
μ' αυτό να βλέπονται να πεθαίνουν χωρίς ούτε ένα
μουρμουρητό χορτάτοι

όλη αυτή την ώρα αχανείς εκτάσεις χρόνου όλα αυτά υ-
περάνω των δυνάμεών μου στ' αλήθεια με τον Πιμ η δύ-
ναμή μου λιγοστεύει είναι αναπόφευκτο είμαστε ζευγά-
ρι το δεξί μου μπράτσο τον σφίγγει πάνω μου έρωτας
φόβος της εγκατάλειψης λίγο από το καθένα κανείς δεν
ξέρει κανείς δεν λέει και μετά

δεν είναι άσκοπο είναι προφανές αυτό το πλάσμα πα-
ραείναι νοήμον για να απαιτεί κάτι υπεράνω των δυνά-
μεών μου άρα τι δεν είναι υπεράνω των δυνάμεών μου
να τραγουδάω να κλαίω τι άλλο τι άλλο μπορώ να κάνω
μπορούσα να κάνω στην ανάγκη

όργιο ψεύτικης ύπαρξης η κοινή ζωή μικρές ντροπές δεν
έχω χαθεί στην ανυπαρξία όχι ανεπανόρθωτα ο χρόνος
θα δείξει δείχνει αλλά το γουρουνοστάσι μπα ούτε καν
ούτε καν μπα μικρές κινήσεις του κάτω προσώπου επω-
φεληθείτε όσο σας παίρνει σιωπή στοιβάξτε όσο σας
παίρνει νεκρική σιωπή υπομονή υπομονή

Στα γόνατα.

και έτσι θα μπορούσα να φτάσω στην άκρη του κόσμου στα γόνατα
στην άκρη του κόσμου και να κάνω το γύρο στα γόνατα
τα χέρια τα πόδια τα μάτια μια σπιθαμή από το χώμα
θα οσμιζόμουνα τον κόσμο ξανά το γέλιο μου σε καιρό
άνυδρο σηκώνει τη σκόνη στα γόνατα

Συνδεδεμένος.

 

Photo set: The Young Girl’s Dream, 1969.

Είναι τέτοια η απελπισία στο να κρύβεις τις λέξεις που θες να πεις
που δεν είναι καλύτερο να αποτυγχάνεται η προσπάθεια
απ’ το να μη γίνεται καθόλου;
Οι ώρες μετά τη φυγή σου πέφτουν πάνω μου βαριές
σύντομα θ’ αρχίσουν σιγά-σιγά να σέρνονται
πάνω σ’ ένα κρεβάτι απ’ τη δική σου έλλειψη
όπου οι μάχες αρπάζονται τυφλά
αναζωπυρώνοντας αναμνήσεις από αγάπες παλιές
αντικρίζοντας ματιές εκεί όπου κάποτε έβλεπα τα δικά σου μάτια
αλλά όλα είναι προτιμότερο να συμβαίνουν σύντομα παρά ποτέ
η ανάγκη μου, μαύρη και σκοτεινή πιτσιλάει τα πρόσωπά τους
και σου λέω ξανά πως εννέα μέρες δεν είναι ποτέ αρκετές
γι’ αυτούς που αγαπάμε
ούτε εννέα μήνες
ούτε εννέα ζωές.

όπως τον στήνεις μένει.

χωρίς να χρειαστεί να σηκώσω το κεφάλι μου από τη λά-
σπη δεν τίθεται θέμα τελικά έχω το ρολόι στο αυτί μου
το χέρι τη γροθιά καλύτερα έτσι ρουφάω άπληστα τα
δευτερόλεπτα υπέροχες στιγμές και προοπτικές

ελεύθερο επιτέλους το μπράτσο τραβιέται απότομα λί-
γο μετά σταματάει εγώ πάλι πρέπει να το βάλω εκεί
που το βρήκα πιο πέρα στα δεξιά μέσα στη λάσπη έτσι
είναι ο Πιμ έτσι θα είναι όπως τον στήνεις μένει αλλά σε
τελευταία ανάλυση δεν έχει και πολλή σημασία ένας
βράχος

     Ruth Thorne-Thomsen - Songs of the Sea, 1991-93

λίγο πολύ φόβος.

είμαι όλες τούτες οι λέξεις, όλες τούτες οι άγνωστες, όλος τούτος ο μπουχός από λέξεις, χωρίς έδαφος να κατακάτσει, χωρίς ουρανό να διαλυθεί, που κολλάνε για να πουν, ξεκολλάνε για να πουν, πως εγώ είμαι αυτές, όλες αυτές, κι αυτές που ενώνονται, κι αυτές που χωρίζονται, κι αυτές που δε γνωρίζονται, αυτές και τίποτ’ άλλο, όχι, εντελώς άλλο, πως είμαι κάτι εντελώς άλλο, κάτι βουβό, σ’ ένα μέρος άγριο, άδειο, κλειστό, μαύρο, ξερό, παγωμένο, όπου τίποτα ποτέ δε σαλεύει, τίποτα ποτέ δε μιλάει, και πως ακούω, και πως ψάχνω, σα θηρίο σε κλουβί γεννημένο από θηρία σε κλουβί γεννημένα από θηρία σε κλουβί γεννημένα από θηρία σε κλουβί γεννημένα από θηρία σε κλουβί γεννημένα από θηρία σε κλουβί γεννημένα από θηρία σε κλουβί γεννημένα και πεθαμένα σε κλουβί από θηρία σε κλουβί γεννημένα σε κλουβί πεθαμένα σε κλουβί γεννημένα και πεθαμένα σε κλουβί γεννημένα και μετά πεθαμένα γεννημένα και μετά πεθαμένα, σα θηρίο με μια λέξη, δική τους λέξη, σαν τέτοιο θηρίο, και πως ψάχνω, σαν τέτοιο θηρίο, με τις φτωχές μου δυνάμεις, τέτοιο θηρίο, με μόνα απομεινάρια απ’ τα γνωρίσματα του είδους του το φόβο και τη λύσσα, όχι, η λύσσα πέρασε, μόνο το φόβο, απ’ όλα όσα του ’πρεπαν μόνο το φόβο, πολλαπλασιασμένο, το φόβο της σκιάς του, όχι, είναι τυφλό, γεννημένο τυφλό, του ήχου αν θέλετε, αυτά λοιπόν, είναι απαραίτητο, είναι απαραίτητο κάτι, είναι κρίμα, αλλά έτσι είναι, φόβο του ήχου, φόβο των ήχων των θηρίων, των ήχων των ανθρώπων, των ήχων της μέρας και της νύχτας, φτάνει, φόβο των ήχων, όλων των ήχων, λίγο-πολύ όλων, λίγο-πολύ φόβος, όλων των ήχων, δεν είναι πολλοί, ένας είναι, αδιάκοπος, μέρα-νύχτα, τι είναι, είναι βήματα που πάνε κι έρχονται, είναι φωνές που μιλάνε για λίγο, είναι σώματα που ψάχνουν ένα δρόμο, είναι ο αέρας είναι τα πράγματα, είναι ο αέρας ανάμεσα στα πράγματα, φτάνει, πως ψάχνω, όπως αυτό, όχι, όχι όπως αυτό, όπως εγώ, με το δικό μου τρόπο, τι λέω, με το δικό μου τρόπο, πως ψάχνω, τι ψάχνω τώρα, ψάχνω να βρω τι ψάχνω, ψάχνω να βρω τι είναι, αυτό πρέπει να ’ναι, τι άλλο μπορεί να ’ναι, να βρω τι είναι, τι μπορεί να ’ναι, αυτό που ψάχνω, όχι, αυτό που ακούω, δεν ξέρω, δε μου ’ρχεται, ναι, τώρα μου ’ρχεται, όλα μου ’ρχονται, ψάχνω, ακούω να λένε πως ψάχνω να βρω τι μπορεί να ’ναι αυτό που ακούω, τώρα μου ’ρθε, τι μπορεί να ’ναι, κι από πού μπορεί να μου ’ρθε, αφού εδώ είναι όλα σιωπηλά, και οι τοίχοι είναι χοντροί, και πώς καταφέρνω, χωρίς να νιώθω αυτί, ούτε κεφάλι, ούτε σώμα, ούτε ψυχή, πώς καταφέρνω, τι καταφέρνω, να μην καταφέρνω τίποτα, πώς καταφέρνω, δεν είναι σαφές, όπα, είπες πως δεν είναι σαφές, κάτι λείπει για να γίνει σαφές, θα ψάξω να το βρω, θα ψάξω να βρω αυτό που λείπει, για να γίνουν όλα σαφή, όλο κάτι ψάχνω να βρω, καταντάει κουραστικό εντέλει, κι είμαστε ακόμα στην αρχή…

το συγκλονιστικό κείμενο είναι από τον Ακατονόμαστο του Samuel Beckett, και θα το απολαύσετε εδώ: 

http://tinker-tinker22.blogspot.gr/2012/09/blog-post.html

anonymous, ευχαριστώ θερμά για την άδεια αναδημοσίευσης.

σχεδόν κολλημένοι.

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

ωραίες μέρες με τον τρόπο τους μέρος δεύτερο μιλάμε

για το δεύτερο μέρος με τον Πιμ πώς ήταν καλές στιγ-

μές καλές για μένα μιλάμε για μένα αλλά και για κείνον

μιλάμε και για κείνον ευτυχής και αυτός με τον τρόπο 

του θα τον μάθω εν καιρώ τον τρόπο της ευτυχίας του

θα τον καταλάβω εν καιρώ δεν τον έχω καταλάβει ακό-

μη εντελώς

ωραία συνάνθρωπος λίγο-πολύ αλλά άντρας γυναίκα

κορίτσι ή αγόρι οι κραυγές δεν έχουν συγκεκριμένες 

κραυγές ούτε φύλο ούτε ηλικία προσπαθώ να τον γυρί-

σω ανάσκελα όχι στο δεξί πλευρό ακόμη λιγότερο στο

αριστερό ακόμη λιγότερο η δύναμή μου με εγκαταλείπει

ωραία ωραία ποτέ δεν θα γνωρίσω τον Πιμ παρά μόνο

μπρούμυτα

σχεδόν κολλημένοι τα παραλέω όπως πάντα εκείνος δεν

μπορεί να με απωθήσει είναι σαν τον σάκο μου τότε που

τον είχα ακόμη αυτή τη θεόσταλτη σάρκα δεν πρόκειται

να την αφήσω να μου φύγει ποτέ πέστε το σταθερότητα

αν αγαπάτε

αχανείς εκτάσεις χρόνου τότε για το ξεκίνημά μας ένας

ιλιγγιώδης αριθμός στην εποχή των αριθμών το ξεκίνημα

της κοινής μας ζωής και ερώτηση τι είναι αυτό που φέρ-

νει αυτή τη μακρά γαλήνη στο τέλος της επιτέλους και

μας κάνει να γνωριστούμε καλύτερα τι αναποδιά

ένα τραγουδάκι ξαφνικά τραγουδάει ένα τραγουδάκι

ξαφνικά όπως όλα που δεν ήταν έπειτα είναι ακούω για

μια στιγμή αυτές είναι καλές στιγμές μόνο αυτός μπορεί 

να 'ναι αλλά μπορεί να κάνω και λάθος

εκεί που δεν ήμουν ποτέ.

κλείνω τα μάτια τα ίδια τα δυο τα παλιά και με βλέπω
το κεφάλι ψηλά το πιάσιμο στο σβέρκο τα χέρια τσίτα
μέσα στη λάσπη κάτι δεν πάει καλά εδώ η ανάσα κομ-
μένη κρατάει κρατάω έτσι μια στιγμή ώσπου το τρέμου-
λο στο κάτω πρόσωπο σημαίνει πως λέω πως κατάφερα
να πω κάτι στον εαυτό μου

μόνο ένα πράγμα μου μένει να γυρίσω πίσω ή έστω άλλο
ένα ν' αρχίσω να χτυπιέμαι δεξιά αριστερά εδώ που κεί-
τομαι και συνεχίζω το ζιγκ ζαγκ δώσε μου ό,τι μου ανα-
λογεί κατά τον χαρακτήρα μου παρούσα διατύπωση α-
ναζητώντας εκείνο που έχασα εκεί που δεν ήμουν ποτέ

εκεί που εγώ δεν πάτησα ποτέ αλλά μπορεί άλλοι πριν
από πολύ καιρό όχι πολύ καιρό ή το ένα ή το άλλο ή και
τα δυο μια πομπή τι παρηγοριά στη δύσκολη στιγμή οι
άλλοι τι παρηγοριά

παρών παρελθών μέλλων και υποθετικός.

ο σάκος η ζωή μου που ποτέ δεν τον άφησα εδώ τον α-
φήνω χρειάζομαι και τα δυο χέρια όπως όταν ταξιδεύω
υπάρχει συνοχή α αυτές οι ξαφνικές φωτιές στο κεφάλι
άδειο και σκοτεινό όσο τραβάει η ψυχούλα σου έπειτα
ξαφνικά σαν μια χούφτα πλανίδια παίρνει φωτιά το θέ-
αμα τότε

λίγο λιγότερο απ' ότι να 'ναι όπως να 'ναι όποτε να 'ναι
λίγο λιγότερο από το να είσαι παρών παρελθών μέλλων
και υποθετικός από το να ζεις και να μη ζεις έλα τώρα
αρκετά και τέλος του πρώτου μέρους προ του Πιμ

ξαφνικά οιονεί βεβαιότητα ότι ένα πόντο ακόμη και πέ-
φτω με το κεφάλι σε χαράδρα ή με φόρα σε τοίχο κι ας
ξέρω καλά πως να μην ελπίζω τίποτα από τούτο το μέρος
αυτό με βγάζει από την ονειροπόλησή μου έχω φτάσει

Cristina García Rodero - El Picao, San Vincente de la Sonsierra 1979
ο κόσμος από πάνω κλαψουρίζει ότι δεν ζει παράξενο
τέτοια ώρα τέτοια σαπουνόφουσκα στο κεφάλι όλοι πε-
θαμένοι τώρα άλλοι που για αυτούς δεν είναι ζωή αυτή
κι ό,τι επακολουθεί πολύ παράξενο δηλαδή το ότι τους
καταλαβαίνω

πάντα τα καταλάβαινα όλα εκτός για παράδειγμα την ι-
στορία και τη γεωγραφία τα καταλάβαινα όλα και δεν
συγχωρούσα τίποτα ποτέ δεν το μπόρεσα ποτέ ειλικρι-
νά δεν αποδοκίμασα τίποτα ούτε καν τη σκληρότητα
στα ζώα ποτέ δεν αγάπησα τίποτα

κανένα βράδυ.

είχα παρέα εμένα γιατί αυτό με διασκεδάζει το λέω ό-
πως το ακούω και μια μικρή φίλη κάτω από τον ουρανό 
του Απρίλη ή του Μάη χαθήκαμε εγώ μένω εκεί

τα μπράτσα στη μέση διασχίζουν εμένα και το μέρος των σω-
μάτων σκιές μέσα από μια σκιά η σκηνή είναι άδεια μέσα
στη λάσπη ο ουρανός σβήνει οι στάχτες σκοτεινιάζουν κό-
σμος κανένας δεν απομένει πια για μένα παρεκτός ο δι-
κός μου πολύ όμορφος αλλά όχι έτσι δεν γίνεται έτσι

μας περιμένω ίσως να ξανάρθουμε και δεν ξαναρχόμα-
στε το βράδυ ίσως να μου ψιθυρίσει αυτό που μου τρα-
γούδησε το πρωινό κι εκείνη η μέρα σ' εκείνο το πρωινό
κανένα βράδυ

μετά αν είναι απαραίτητο ο πόνος μου ποιος από τους
πολλούς μου ο βαθύς ο μακρινός καλύτερα έτσι το πρό-
βλημα με τους πόνους μου η λύση κρατάει μια στιγμή μ'
αυτόν λοιπόν προχώρα όχι λόγω του σκατού και του ξε-
ρατού κάτι άλλο όχι γνωστό ούτε λέγεται τέλος του τα-
ξιδιού

σφιχτά τι άλλο

δεν μπορεί να είναι μακριά ούτε μέτρο καλά-καλά το

νιώθω μακριά μια μέρα θα φύγει πάνω στα τέσσερα δά-

χτυλά του αφού θα έχει χάσει τον αντίχειρα κάτι δεν 

πάει καλά εδώ θα με παρατήσει το βλέπω κλείνω τα 

μάτια τα άλλα και το βλέπω πώς τινάζει τα τέσσερα δά-

χτυλα μπροστά σαν αρπάγες οι άκρες βυθίζονται τραβι-

ούνται κι έτσι με μικρά οριζόντια τινάγματα απομακρύ-

νεται βοηθάει να φεύγει έτσι λίγο-λίγο με βοηθάει

τα κεφάλια ψηλά ατενίζουμε φαντάζομαι έχουμε φα-

ντάζομαι τα μάτια μας ανοιχτά και ατενίζουμε μπροστά

μας ακίνητοι σαν αγάλματα παρεκτός τα μπράτσα που

κουνιούνται μπρος-πίσω αυτά με τα χέρια πιασμένα

σφιχτά τι άλλο

Statue in the Père-Lachaise Cemetery, Paris.

αιφνιδίως τρώμε σάντουιτς εναλλάξ μπουκιές εγώ το δι-
κό μου αυτή το δικό της και ανταλλάσσουμε αβρότητες
γλυκό μου κορίτσι εγώ δαγκώνω αυτή καταπίνει γλυκό
μου αγόρι αυτή δαγκώνει εγώ καταπίνω δεν πιάνουμε
ακόμη το χαμούρεμα τα ράμφη είναι γεμάτα

κοριτσάκι μου εγώ δαγκώνω αυτή καταπίνει αγοράκι
μου αυτή δαγκώνει εγώ καταπίνω σύντομο μαύρο και νά
'μαστε πάλι όλο και να μικραίνουμε ξανά στο βάθος μέσα
στα λιβάδια χέρι-χέρι τα μπράτσα να κουνιούνται μπρος-
πίσω τα κεφάλια ψηλά προς τα ύψη όλο και πιο μικροί
πρώτα χάνεται ο σκύλος μετά εμείς η σκηνή μας αδειάζει

ήχος κανένας στη λάσπη

στο τέλος των μυριάδων ωρών μια ώρα δική μου ένα τέ-
ταρτο της ώρας υπάρχουν στιγμές είναι επειδή υπέφερα
θα πρέπει να υπέφερα ηθικά ήλπισα πάνω από μια φο-
ρά απελπίστηκα εξίσου η καρδιά σου ματώνει χάνεις την
καρδιά σου στάλα τη στάλα μέχρι και χύνεις ένα παρά-
ταιρο δάκρυ ενδόμυχα ήχος κανένας ούτε εικόνες πια
ούτε ταξίδια πια ούτε πείνα ούτε δίψα η καρδιά σε αφή-
νει δεν θα αργήσεις να βρεθείς εκεί το ακούω υπάρχουν
στιγμές που είναι καλές στιγμές

θα έχεις μια φωνίτσα ίσα που θα ακούγεται θα ψιθυρί-
ζεις στο αυτί του θα έχεις μια ζωούλα θα την ψιθυρίζεις
στο αυτί του θα είναι αλλιώτικη εντελώς αλλιώτικη μια
μουσική εντελώς αλλιώτικη θα βλέπεις λίγο σαν τον Πιμ
μια κραυγή μουσική ζωής αλλά στο στόμα σου θα είναι
καινούρια για σένα

το ηθικό στην αρχή προτού τα πράγματα ξεφύγουν ε-
παρκές α η ψυχή που είχα εκείνες τις μέρες η αταραξία
γι' αυτό μου έδωσαν ένα σύντροφο
διαρροή σφύριγμα είναι ο αέρας του λίγου που απόμει-
νε του λίγου με το οποίο ο άνθρωπος συνεχίζει να στέ-
κεται να γελάει να κλαίει και να λέει τις σκέψεις του τί-
ποτα το σωματικό η υγεία δεν κινδυνεύει μια λέξη από
μένα και είμαι εγώ πάλι ζορίζομαι με ανοιχτό το στόμα
για να μη χάσω ούτε δευτερόλεπτο μια πορδή μεστή
νοήματος που βγαίνει από το στόμα ήχος κανένας στη
λάσπη

η γλώσσα στομώνει με λάσπη συμβαίνει κι αυτό η για-
τρειά μία και μόνη συνεπώς τράβα τη μέσα και πιπίλησέ
την κατάπιε τη λάσπη ή φτύσε την ή το ένα ή το άλλο και
ερώτηση είναι άραγε θρεπτική και οι προοπτικές κρα-
τάνε μια στιγμή με αυτό

κι εγώ ούτε ρυτίδα ούτε μία

το χέρι μου δεν έρχεται οι λέξεις δεν έρχονται καμιά λέ-
ξη ούτε καν άηχη χρειάζομαι μια λέξη το χέρι μου φοβε-
ρή ανάγκη εγώ δεν μπορώ αυτές πάλι ούτε

μου λείπει μονίμως ύπνος λίγος ύπνος έτσι προσπαθούν
να μου πουν αυτή τη φορά με ρούφηξε με ξέρασε χα-
σμουριέμαι χασμουριέμαι μου λείπει πάντα ύπνος λίγος
ύπνος

αυτή η φωνή κάποτε quaqua μετά εντός μου όταν κοπά-
ζει το αγκομαχητό μέρος τρίτο μετά τον Πιμ όχι πριν όχι
με τον Πιμ ταξίδεψα βρήκα τον Πιμ έχασα τον Πιμ τέ-
λειωσε είμαι στο τρίτο μέρος μετά τον Πιμ πώς ήταν
πώς είναι τα λέω όπως τα ακούω κατά τη φυσική σειρά
λίγο-πολύ κομμάτια και ξέφτια μέσα στη λάσπη η ζωή
μου τη μουρμουρίζω στη λάσπη

είσαι εκεί κάπου ζωντανός κάπου αχανείς εκτάσεις χρό-
νου μετά τέλειωσε είσαι εκεί όχι πια ζωντανός όχι πια
μετά πάλι είσαι εκεί πάλι ζωντανός πάλι δεν τέλειωσε
λάθος αρχίζεις πάλι από την αρχή λίγο-πολύ στο ίδιο
μέρος ή σε ένα άλλο όπως όταν μια άλλη εικόνα ψηλά
στο φως στο νοσοκομείο στο σκοτάδι

κι εγώ ούτε ρυτίδα ούτε μία

ξαναγίνομαι θνητός

δεν ερχόταν σε μένα εγώ πήγαινα σε αυτήν κούρνιαζα
στην προβιά της άλλα προσθέτουν όχι ένα ζώο εδώ όχι η
ψυχή είναι εκ των ων ουκ άνευ το πνεύμα επίσης ένα μί-
νιμουν από τον καθένα αλλιώς είναι μεγάλη η τιμή

όταν οι μεγάλες ανάγκες χρεοκοπούν η ανάγκη να προχω-
ράς η ανάγκη να χέζεις και να ξερνάς και οι άλλες μεγάλες
ανάγκες όλες οι μεγάλες μου κατηγορίες της ύπαρξης

έρχεται κοντά στα μάτια μου δεν το βλέπω κλείνω τα
μάτια κάτι λείπει δεδομένου ότι κανονικά είναι κλειστά
ή ανοίγω τα μάτια μου

το φωνάζω δεν έρχεται δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό
το φωνάζω με όλη μου τη δύναμη δεν είναι αρκετά δυ-
νατή ξαναγίνομαι θνητός

το διάστημα μιας στιγμής η φευγαλέα στιγμή αυτό είναι

όλο το παρελθόν μου ποντικάκι που με ακολουθεί κατά
πόδας τα υπόλοιπα ψεύτικα

όπως και νά 'ναι δεν λέω άλλα παραθέτω πάντα είμαι ά-
ραγε εγώ είμαι άραγε εγώ εγώ δεν είμαι έτσι πια μου το
πήραν αυτό αυτή τη φορά το μόνο που λέω είναι πώς
κρατάει πώς κρατάει

τα λόγια εκείνων που για αυτούς και κάτω από αυτούς
και παντού ολόγυρα η γη γυρίζει και όλα γυρίζουν αυτά
τα λόγια εδώ ξανά μέρες νύχτες χρόνια εποχές τέτοιου
είδους

αιώνες με βλέπω μικρούτσικο καλή ώρα σαν και τώρα
λίγο-πολύ αλλά ακόμη πιο μικρό πολύ μικρό όχι πια α-
ντικείμενα όχι πια φαγητό και ζω με κρατάει ο αέρας με
τρέφει η λάσπη

ζει σκυμμένος από πάνω μου αυτή είναι η ζωή που του
δόθηκε όλη η ορατή μου επιφάνεια λούζεται στο φως από τις λάμπες του όταν φεύγω με ακολουθεί διπλωμέ-
νος στα δύο

άντε γεια

κάθεται πέρα δέκα μέτρα δεκαπέντε μέτρα σηκώνει το
κεφάλι με κοιτάζει λέει επιτέλους στον εαυτό της εντά-
ξει δουλεύει

δεν τελειώσαμε σκύβει ξανά στο εργόχειρό της η βελόνα
σταματάει στη μέση σηκώνει το κεφάλι και με κοιτάζει
πάλι αρκεί να με φωνάξει με το όνομά μου να σηκωθεί
να έρθει να με αγγίξει αλλά όχι

ζέστα αρχέγονης λάσπης αδιαπέραστου σκότους

υποκείμενο αντικείμενο υποκείμενο αντικείμενο
γοργή διαδοχή και δρόμο

όχι η επιθυμία για λιγότερη αθλιότητα λίγο λιγότερη η
επιθυμία για λίγη ομορφιά όχι όταν κοπάζει το αγκομα-
χητό δεν ακούω τίποτα τέτοιο δεν μου λένε τίποτα τέ-
τοιο αυτή τη φορά

ούτε επισκέπτες στη ζωή μου αυτή τη φορά καμιά επιθυ-
μία για επισκέπτες που καταφτάνουν από παντού κάθε
λογής για να μου πουν για τον εαυτό τους και για τη ζωή
και τον θάνατο σαν να μη συνέβη τίποτα και για μένα ίσως
στο τέλος να με βοηθήσουν να κρατήσω ύστερα άντε γεια
μέχρι να ξανανταμώσουμε ο καθένας από κει που ήρθε

ξαφνικά μακριά το βήμα η φωνή τίποτα μετά ξαφνικά
κάτι κάτι μετά ξαφνικά τίποτα ξαφνικά μακριά η σιωπή

η ζωή μετά χωρίς επισκέπτες παρούσα διατύπωση ούτε
επισκέπτες αυτή τη φορά ούτε ιστορίες ούτε παρεκτός
η δική μου ούτε σιωπή άλλη από τη σιωπή που πρέπει
να σπάσω όταν δεν θα την αντέχω άλλο με αυτά πρέπει
να τα βγάλω πέρα

κάτι δεν πάει καλά εδώ

                   ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

η ζωή μου τελευταία κατάσταση τελευταία εκδοχή κα-
κοειπωμένη κακοασκουσμένη κακοθυμημένη κακομουρ-
μουρισμένη μέσα στη λάσπη μικρές κινήσεις του κάτω
προσώπου απώλειες παντού

άλλες βεβαιότητες η λάσπη το σκοτάδι ανακεφαλαιώνω
ο σάκος οι κονσέρβες η λάσπη το σκοτάδι η σιωπή η μο-
ναξιά τίποτα άλλο για την ώρα
με βλέπω μπρούμυτα κλείνω τα μάτια όχι τα γαλανά τα
άλλα από πίσω και με βλέπω μπρούμυτα το στόμα α-
νοίγει η γλώσσα βγαίνει κρέμεται στη λάσπη και δεν τί-
θεται θέμα δίψας ούτε να πεθάνω από δίψα όλον αυτό
τον καιρό αχανείς εκτάσεις χρόνου

η ζωή στο φως εικόνα πρώτη κάποιο πλάσμα ή κάποιο
άλλο το παρατηρούσα κατά τον τρόπο μου από από-
σταση με το κιάλι μου λοξά σε καθρέφτες μέσα από πα-
ράθυρα τη νύχτα εικόνα πρώτη

κι έλεγα στον εαυτό μου είναι καλύτερος απ' όσο ήταν
καλύτερος απ' όσο χτες λιγότερο άσχημος λιγότερο βλά-
κας λιγότερο σκληρός λιγότερο βρώμικος λιγότερο γέρος 
λιγότερο άθλιος και συ έλεγα στον εαυτό μου από το 
κακό στο χειρότερο από το κακό στο χειρότερο σταθερά
κάτι δεν πάει καλά εδώ

Something for Someone I Forgot to Tell.

ό,τι έρχεται/ απ' όσα θυμάσαι/ φαντάζεσαι/ κανείς δεν ξέρει/ η ζωή ψηλά/ η ζωή εδώ/ ο θεός στον ουρανό/ ναι ή όχι/ αν μ' αγαπούσε λίγο/ αν ο Πιμ μ' αγαπούσε λίγο/ ναι ή όχι/ αν εγώ τον αγαπούσα λίγο/ στο σκοτάδι στη λάσπη/ εις πείσμα όλων/ λίγη τρυφερότητα/ βρίσκεις κάποιον επιτέλους/ κάποιος σε βρίσκει επιτέλους/ ζείτε μαζί κολλημένοι/ αγαπάτε ο ένας τον άλλον/ λίγη αγάπη/ λίγη/ χωρίς να αγαπιέστε/ αγαπιέστε λίγο/ χωρίς να αγαπάτε/ απάντησε σ' αυτό/ άφησε το αόριστο/ άφησε το σκοτεινό.

Πώς είναι.
Μπέκετ, 1959