it was no dream

Εγώ για την αγάπη σου θα φτιάσω ένα φουστάνι,

φουστάνι από αγκαθιά, από κορμό του βάτου,

θα βάλω και στον κόρφο μου οχιά την πλουμισμένη.

Να με τρουπάει η αγκαθιά, να με τραβάει το βάτο,

να με δαγκώνει η οχιά κι εσένα να θυμάμαι.

And now it's eight years

Since I last saw you

And all the starlight

Is now as nothing

The letters all burned

The kisses complete

And all the coupling

Long forgotten

And you long dead

Damned or forgiven

https://youtu.be/FpLAOQYFcSY

This too another broken toy, from broken girl gift to broken boy.

 τhe haunted face of the middle of the road follows me home
"I am Æon"

 let me show you the path
On which we neither come nor go

end of story

ξανά, μ' αυτό

The cloud of unknowing.

 /I have not understood

/I have not understood any of this

/I have not understood

/This I could not understand

/This we shall understand

/Oh that I have not understood

(In the Heart of the Wood

Oh there I have understood)

If you are there

Then I am singing with my eyes

If you are there

και μια συλλογή στο ίδιο ύφος, να ξεχειλίσουμε νεοφολκίλα

The cloud of unknowing.

Chewing On Shadows.

you and I my love

you and I

with our backs to each other

chewing on shadows

dissecting the lights

that their brightness might be classified

and then emasculated

and finally killed

.so wait for me at niemandswasser

I have to say

I have to see

the twilight moonlit

the houses on hills

all appear so blind

at night

the webs that bind them

to the skies

are golden, sparkling

with blood and dust

the angelic motes

on beams of blood

dance

at night

the trees turn under the rain

pan lies dead

from rut to rot

I saw the lighthouses all fall

small angels hold parasols

and point to other skies

the clacking on the fence

is long and loud

the noise of the fingers

crack in my head

behind my eyes

between the bloodwalls

that line the streets and the skulls

forever

the bonewhite temple

letters piling up

unanswered stars yawning together

you may have this gift from me

and I will send you nothing

from what I see

(and I see all)

the green is going

black peter arises

with his sack chock full of tricks

(and none of them eternal)

black peter arises

with his bag of blood

(and none of this runs eternal)

black peter arises

and he smiles

white teeth cap over the blackened stumps

all the kings of all particular times

have passed away

and lie in gutters

pretty as pink

I thought that i had seen

some bright new dawn

the children all laid down and smiled

the fires no longer smold and dullied

i watched the trash

that covered this world

swimming in farces

in mud and in blood

without a care in the world

the corpses are piled up almost to heaven

chuckling or smiling

and rubbing their hands

without a care in the world

and so we all lie dozing under the sun

images of banality flick past our eyes

as we bask in this paradise

littered around us

books of religion covering my feet

and i haven't the time for a word

but still I see cottages covered in honeysuckle

the dovecots so full of the Birds in their thousands

the cats lap at cream in their pussyland dream

and they haven't a care in the world

and then it shines

we're all dust

I drop the compasss and point out the pole

and then it shines

we're all dust

so wait for me at niemandswasser

as i watch the flowers bloom

and trail the horseflies as they scream

the songs we'll never know

it shines:

that we're all dust

it shines:

we're all dust

we're all dust

Και συμπληρώνει ο ποιητής:

Ακόμα έτσι κι αν με ρωτούσαν τι με αντιπροσωπεύει πλήρως, δεν θα μπορούσα να απαντήσω. Άλλωστε κάτι τέτοιο το βρίσκω εντελώς ανούσιο. Προφανώς οι άνθρωποι δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς, γιατί ο καθένας μπορεί να καταλάβει τον άλλον μόνο από την έκθεση της προσωπικής του οπτικής για τον κόσμο. Και όλοι οι άνθρωποι βλέπουν σε εμάς εκείνο που θέλουν ουσιαστικά να δουν. Έχουμε μια φύση τρομερά μυστηριώδη, βουλιάζουμε σε μια θάλασσα αστεριών, υπάρχει τόση ομορφιά γύρω μας! Κι όλα αυτά είναι τόσο απόμακρα, δεν μπορούμε να τα αρπάξουμε, ούτε καν να τα αγγίξουμε, δεν περιγράφονται με λόγια. Και προσπαθούμε να προσδώσουμε νόημα σε πράγματα, που ίσως δεν έχουν καν βαθύτερο νόημα. Αυτή είναι η δικιά μου οπτική.

 Ο κόσμος όλος είναι γεμάτος από ασήμαντες φράσεις, ασήμαντες χειρονομίες, κάτι απίστευτα τρελό γιατί ο κόσμος είναι επίσης γεμάτος εκπληκτικά νοήματα. Γεμάτος νοήμα και από την άλλη γεμάτος από το τίποτα. Πρέπει να βρούμε το κάτι για να ξεχάσουμε το τίποτα. Επειδή αυτό το κάτι είναι η καρδιά που χτυπά στο κέντρο των πάντων.

Το δύο κείμενα είναι αποσπάσματα συνεντεύξεων από εδώ κι εδώ.

His Shadow Shall Rise To A Higher Place.

Θα΄ναι χειμώνας, θαρρώ, όταν έρθει. 

Από την αφόρητη λευκότητα του δρόμου 

μια κουκκίδα θα φανεί, τόσο μαύρη που τα μάτια θα θαμπώσουν,

και θα πλησιάζει για ώρα πολλή, πάρα πολλή 

αντισταθμίζοντας την απουσία του με τον ερχομό του,

και για ώρα πολλή, πάρα πολλή, κουκκίδα θα μείνει.

Ένας κόκκος σκόνης; Ένα κάψιμο στο μάτι; 

Χιόνι, τίποτα άλλο δεν θα υπάρχει, μόνο χιόνι,

για ώρα πολλή, πάρα πολλή, τίποτα άλλο,

κι αυτός το χιονισμένο πέπλο θα παραμερίζει,

μέγεθος θα αποκτά και τρεις διαστάσεις,

κι όλο και περισσότερο θα πλησιάζει...

Αυτό είναι το όριο, δεν μπορεί να έρθει πιο κοντά. 

Μα αυτός συνεχίζει να πλησιάζει,

και τώρα είναι τόσο πελώριος που δεν μπορείς να τον μετρήσεις.

Βέρα Πάβλοβα

Χωρίς εμένα.

Solitude and desolation 

A goatherd unto lost 

All destruction 

Grinding to hold her 

Withering and fading, 

The weeping of horses 

Flesh turn (?) 

The mountains are cast out 

Lions tremling with fury 

Thy braking in my barenness 

The destroyer of days 

The silent lion - 

we know him fury 

The death of flesh 

He moves with a creeping motion 

They destroy by the sky 

flame of their smoky breath 

The painbringers 

They shried with a 

long 

drawn 

cry