Ξυπνώ και μου είπαν, έφυγεν η κόρη που αγαπούσα.
Και κατεβαίνω στο γιαλό,...
Τώρα η Μαρία σηκώνει αργά το χιονισμένο χέρι∙
τώρα η Μαρία εγγίζει τον μολυβένιο κρόταφό του∙
τώρα η Μαρία γλυκά τον χαϊδεύει∙
τώρα η Μαρία του τραγουδεί∙
τώρα η Μαρία τον ακούει∙
τώρα η Μαρία πικρότατα κλαίει∙
τώρα η Μαρία αποδημεί∙
μέσα στ' ακατανόητα λόγια της νύχτας
η Μαρία φεύγει, η νύχτα
Ηλίας Λάγιος, Το κατά Αλέξιον και Μαρίαν
[Αναλογίζομαι αν ο Κύριος των δυνάμεων μπορέσει, κάποτε, να με συγχωρήσει.
Γνωρίζω, όμως, ότι εγώ δεν θα συγχωρέσω, ποτέ, Αυτόν.]
