Σκύβαλο ἀθανασίας.

Εἶμαι ὁ ἀκούσιος της ὑπάρξεως

ἡ κράση μου δὲν εἶναι ἄνθος εἶναι ὠμότητα

διάκειμαι χιλιόχρονος ἂν καὶ πέφτω

σὲ ματωμένα δευτερόλεπτα αἰωνίως

μ᾿ ἔχουν ἐπισημάνει οἱ ἄνεμοι

http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/nikos_karoyzos_poems.htm#Ο_ΔΕΥΤΕΡΟΣ_ΘΑΝΑΤΟΣ

Μόνη σὰ φόνος.

...

Μόνη σὰ φόνος κατοικεῖς τὴ συνείδηση

συνωμοτώντας ἀντίκρυ στὶς θεότητες τῶν πουλιῶν

ἐσὺ μὲ μαῦρα ποταμικὰ μαλλιὰ

ἐσὺ πάλι καὶ πάλι μὲ σκοτεινὰ μάτια.

...

Μὴ στενεύεις.

...

Τράβηξα τὴν σκονισμένη αἰωνιότητα σὰν κουρτίνα 
μὲ τόση εὐκολία καὶ τά ῾χασα βλέποντας

τὸ λάγνο τίποτα τῆς ἀναφρόδιτης καμπύλης!

Ὁ ἄγγελος τότε τοῦ ἔαρός μου φώναξε: -Μὴ στενεύεις,

ἁγίαζε μονάχα, μὴ σκοπεύεις, κι ἀπ᾿ τὸ μειλίχιο

δαιμόνιο τῆς ἀγάπης πιὸ πέρ᾿ ἀκόμη τράβα κι ἂς εἶπες

θὰ κομματιάσω τὸν κόσμο γιὰ νὰ ματιάσω

τὴ δύναμη τῆς ἀλήθειας.

Ἔλα, λυτρώσου τώρα κι ἀπ᾿ τοῦ ἐρωτήματος τὴν ἔλλειψη

νὰ γίνεις ὀμορφότερος νὰ μείνεις ὄντως μόνος...