Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Όργανα χειρισμού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Όργανα χειρισμού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη

Prendre corps

Εγώ να σε δέρμα
εγώ να σε πόρτα
εγώ να σε παράθυρο
εσύ να με κόκαλο
εσύ να με ωκεανό
εσύ να με τόλμη
εσύ να με μετεωρίτη
Εγώ να σε χρυσό κλειδί
εγώ να σε εκπληκτική
εσύ να με παροξυσμό
Εσύ να με παροξυσμό
και να με παράδοξο
εγώ να σε κλειδοκύμβαλο
εσύ να με σιωπηλά
εσύ να με καθρέφτης
εγώ να σε ρολόι
Εσύ να με αντικατοπτρισμό
εσύ να με όαση
εσύ να με πουλί
εσύ να με έντομο
εσύ να με καταρράκτη
Εγώ να σε σελήνη
εσύ να με σύννεφο
εσύ να με πλημμυρίδα
Εγώ να σε διάφανη
εσύ να με ημίφως
εσύ να με ημιδιάφανο
εσύ να με άδειο πύργο
και να με λαβύρινθο
Εσύ να με παράλλαξη
και να με παραβολή
εσύ να με όρθιο
και πλαγιασμένο
εσύ να με πλάγιο
Εγώ να σε ισημερία
εγώ να σε ποιητή
εσύ να με χορό
εγώ να σε ιδιαίτερη
εσύ να με κάθετο
και πατάρι
Εσύ να με ορατό
εσύ να με σιλουέτα
εσύ να με άπειρα
εσύ να με αδιαίρετο
εσύ να με ειρωνεία
Εσύ να με εύθραυστο
εγώ να σε φλογερή
εγώ να σε φωνητικά
εσύ να με ιερογλυφικό
Εσύ να με διάστημα
εσύ να με καταρράχτη
εγώ να σε καταρράχτη
με τη σειρά μου αλλά εσύ
εσύ να με ρευστό
εσύ να με πεφταστέρι
εσύ να με ηφαιστειακό
εμείς να μας συντρίψιμοι
Εμείς να μας σκανδαλωδώς
μέρα και νύχτα
εμείς να μας ακόμα και σήμερα
εσύ να με εφαπτόμενο
εγώ να σε ομόκεντρη
Εσύ να με διαλυτό
εσύ να με αδιάλυτο
εσύ να με ασφυκτιώντας
και να με ελευθερώτρα
εσύ να με συντριπτική
Εσύ να με ίλιγγο
εσύ να με έκσταση
εσύ να με παθητικά
εσύ να με απόλυτα
εγώ να σε απούσα
εσύ να με παράλογο
Εγώ να σε ρουθούνι
εγώ να σε κόμη
εσύ να με στοιχειώνεις
εγώ να σε στήθος
εγώ προτομή το στήθος σου 
μετά να σε πρόσωπο
εγώ να σε μπλούζα
εσύ να με οσμή 
εσύ να με ίλιγγο
εσύ γλιστράς
εγώ να σε μπούτι 
εγώ να σε χαϊδεύω
εγώ να σε ριγώ
εσύ να με δρασκελίζεις
εσύ να με ανυπόφορο
εγώ να σε αμαζόνα
εγώ να σε λαιμό 
εγώ να σε κοιλιά
εγώ να σε φούστα
εγώ να σε ζαρτιέρα 
εγώ να σε κάλτσα εγώ να σε Μπαχ
ναι εγώ να σε Μπαχ για κλειδοκύμβαλο βυζί και φλάουτο
εγώ να σε τρέμουσα
εσύ να με γοητεύεις 
εσύ να μ’ απορροφάς
εγώ να σε διεκδικώ
εγώ να σε διακινδυνεύω 
εγώ να σε σκαρφαλώνω
εσύ να με αγγίζεις
εγώ να σε κολυμπώ
αλλά εσύ εσύ να με στροβιλίζεις
εσύ να με ελαφροαγγίζεις 
εσύ να με περιζώνεις
εσύ να με σάρκα πετσί δέρμα και δάγκωμα
εσύ να με μαύρο σλιπ
εσύ να με κόκκινες χορεύτριες
κι όταν εσύ δεν ψηλό τακούνι τις αισθήσεις μου
εσύ οι κροκόδειλοι
εσύ οι φώκιες εσύ τις μαγεύεις
εσύ να με σκεπάζεις
εγώ να σε ανακαλύπτω 
εγώ να σε επινοώ
κάποτε εσύ να παραδίνεσαι
εσύ να με υγρά χείλη
εγώ να σε απελευθερώνω 
εγώ να σε παραληρώ
εσύ να με παραληρείς και να με παθιάζεις
εγώ να σε ώμο 
εγώ να σε σπόνδυλο 
εγώ να σε αστράγαλο
εγώ να σε βλεφαρίδες και κόρες του ματιού
και αν εγώ δεν ωμοπλάτη πριν από τους πνεύμονές μου
ακόμα κι από απόσταση 
εσύ να με μασχάλες
εγώ να σε ανασαίνω
μέρα και νύχτα να σε ανασαίνω
εγώ να σε στόμα
εγώ να σε ουρανίσκο 
εγώ να σε δόντια 
εγώ να σε γρατζουνίζω
εγώ να σε αιδοίο 
εγώ να σε βλέφαρα
εγώ να σε ανάσα
εγώ να σε μηρό
εγώ να σε αίμα εγώ να σε λαιμό
εγώ να σε γάμπες 
εγώ να σε βεβαιότητα
εγώ να σε μάγουλα 
εγώ να σε φλέβες
εγώ να σε χέρια
εγώ να σε ιδρώτα
εγώ να σε γλώσσα
εγώ να σε αυχένα
εγώ να σε ταξιδεύω
εγώ να σε σκιά 
εγώ να σε σώμα και να σε φάντασμα
εγώ να σε αμφιβληστροειδή μες στην ανάσα μου
εσύ να με ίρις
εγώ να σου γράφω
εσύ να με σκέφτεσαι.



Σάββατο

Αναπόληση

Θα καταργήσω τον ουρανό, θα καταργήσω τη γη 
και θ’ αφήσω μόνο ένα ουζερί 
για ένα πιοτό για ένα τραγούδι για ένα χορό 
κι εσύ 
να περνάς απ’ έξω.





Σου λέω: Εγώ που αγάπησα τα πάντα πριν να τα γνωρίσω θέλω ν’ αγαπήσω κάτι επιτέλους που το ξέρω.

Δευτέρα

Κραυγές της νύχτας.


Η νύχτα έχει δικές της κραυγές έχει κραυγές πολλές
Τα πουλιά που ξεχύνονται από το στόμα σου είναι κι αυτά
Κραυγές της διασχίζουν όλες τις σκάλες των ήχων
Αρχινούν απ' την καρδιά σου και καταλήγουν πάλι
Στην καρδιά σου μπλέκονται με το ταπεινό τριζόνι
Με το σφυγμό σου με τις πατημασιές τού νυχτοφύλακα
Με το τρίξιμο της σκάλας με το τι πρέπει
Με το τι δεν πρέπει λουφάζουν και ξαναρχινούν
Φτάνουν ψηλά σ' ένα άστρο εκεί που τρεμοσβήνει η ελπίδα σου
Βαθιά σ' ένα πηγάδι που στο νερό του καθρεφτίζεται
Το ίδιο πάλι άστρο κι ύστερα μάχονται μεταξύ τους
Βραχνιάζουν σιγοσβήνουν άλλες κραυγές φυτρώνουν
Βροντοκυλάνε μες στο αίμα σου ακροβατούν
Σε τεντωμένα νεύρα στο τυφλό σκοτάδι παραπατούν
Και τέλος πνίγονται στο κύμα της αυγής

Η νύχτα έχει πολλές κραυγές έχει κραυγές δικές της
Αναρίθμητες κραυγές ο έρωτας έρχεται πιο συχνά
Τη νύχτα ο θάνατος έρχεται ακόμα πιο συχνά
Τη νύχτα έρχονται τα διάφορα όνειρα σε φυγαδεύουνε
Τη νύχτα το μαχαίρι του φονιά η σάλπιγγα
Της επανάστασης ακούγονται μόνο τη νύχτα

Σε πνίγουν οι κραυγές τής νύχτας σε τρελαίνουν
Οι κραυγές τής νύχτας φέρνουν χαρά οι κραυγές
Της νύχτας φέρνουν οδύνη σε φέρνουν και σ' απομακρύνουν
Ανοίγουν τρύπες στο κορμί σου χύνονται στ' αυτιά σου
Σα λάδι καυτό φανερώνουν κόσμους ξεχασμένους
Ένα δωμάτιο σκοτεινό πάνω στη βουή τού δρόμου
Ένα φεγγάρι με κλωστή στα πόδια σου δεμένο
Το χώμα που πάνω του πλάγιασες στην καρδιά τού καλοκαιριού
Προσκαλώντας τα χέρια σου προσκαλώντας τα πόδια σου
Να χωθούνε μέσα του να γίνουνε ρίζες

Η νύχτα έχει κραυγές δικές της δεν μπορείς
Να ξεφύγεις τις κραυγές της μια μέρα θα σε μαρτυρήσουν
Η νύχτα δεν ξεχνάει ποτέ είναι το άλφα
Και το ωμέγα το φιλί κι ο στεναγμός

Η νύχτα είναι μια γυναίκα αγαπημένη

Όπως η νύχτα δεν νυστάζει, έτσι σ’αγαπώ.

Στο υφαντό της μοίρας είμαστε οι κλωστές κι είναι φορές
που του ενός τα χέρια πλέκουν του άλλου το υφάδι
ακόμα κι αν το πνεύμα μου έπαιρνε άλλους δρόμους θα το τραβούσες πάντοτε δικό σου θα το έκανες μπροστά στα πόδια σου
μαζί θα πάμε τυλιγμένοι ο ένας στο λαιμό του άλλου σαν ποτάμια
θα τραγουδάμε κι όταν πέφτουμε στη θάλασσα
με τις πνοές του έρωτα που κύλησαν εντός μας τη διακόσμηση απ’τις βαθιές σπηλιές μας μυστικά που ανταλλάξαμε κι ανέβηκαν τη σκάλα
ας νυχτώνεται ο κόσμος όλος
στον κήπο μας θα παίζουν τα λιοντάρια με τα ελάφια
και θα γεμίζουν τα σταφύλια μας φωτιά
πλάι σε ανίκητες πηγές που αναβλύζουν για να ποτίζονται τα χείλη σου μπρος στην ολότητα
συστρέφεται ο χρόνος όταν σε ψηλαφώ
κάποτε καθώς θα αναλύεται η καρδιά μου τα συντρίμμια της θα ψιθυρίζουν τ’όνομά σου
και θα’ναι ο έρωτας πιστός όσο ο θάνατος
όταν η σκόνη μας θα στροβιλίζεται αγκαλιά στην αιωνιότητα
από ηλιαχτίδες θα περνά σε ανάσες από φιλιά και θα θυμάται
την κορυφή πάντα της αγάπης μας
κι ας έχεις διαλύσει κάθε ματαιότητα όπως σπάει ένα βάζο με πάταγο στο πάτωμα
ζεις σαν τα ομόχρονα βήματα χορού σε πανηγύρι που οι άνθρωποι ξεχνούν τ’ όνομά τους κι εγώ εσένα γιορτάζω
με λύρα εκστατική σε μαστορεύω κι απ’τις στάχτες γύρω μας φοίνικες φτερουγίζουν
ύστερα μπαίνεις θύελλα στις φλέβες μου κι ύστερα βάλσαμο μέθεξη φωτιάς πάνω σε χιόνι παραδείσιο
να με φυσάς για χίλια χρόνια διαμάντια να βυθίζεις λαμπερά μέσα σε ήχους
υποκλίνεται η ψυχή μου στη θέλησή σου
υψώνεται απ’τα πόδια σου που μοιάζουν άγριοι κύκνοι
σε Άνοιξη που ζει στο πρόσωπο σου στα χέρια σου που βγάζω τ’αγκάθια κάθε τόσο
κι είναι που διαπλέω την αγκαλιά σου είναι οι κάβοι που περνώ κι άλλοι τόσοι που κρύβονται στο στήθος
θυμάσαι εκείνες τις ολόγυμνες σκιές το ηλεκτρισμένο θάλπος της σελήνης
έσταζαν τα μάτια μου φωτιά στα μάτια σου κι ένα ηλιοτρόπιο μαζί μας ξεδιψούσε
ατμοί ανέβαιναν ψηλά από μας και δροσιά κατέβαινε ως τα έγκατα της γης
σ’επικαλούμαι σε όλο το βασίλειο των αισθήσεων
στην ευωδία κάθε σφαίρανθης γαζίας κάθε ώριμου σύκου τη γεύση
σε καθαρόηχα λόγια των ποιητών σε νιώθω στη χάρη κάθε μεγάλης ωραιότητας
είσαι ναός σε τόπο ιερό, κι εγώ, ο μόνος προσκυνητής σου
αν σηκώσεις την καρδιά μου θα βρεις αρχαία λάμψη και γλώσσα ομηρική ίδια μ’αυτή που τραγουδάει στο αίμα σου
μπορώ να σου πω πως νιώθει η αστραπή. Δεν φοβάται.
Μπορώ να σου πω για τη γνώση. Δεν αξίζει δίχως έρωτα.

Κυριακή

Κυριακή βράδυ.

http://fr.wikipedia.org/wiki/Otto_Theodore_Gustav_Lingner

Ah yes, the waste. [Pause.] Words. [Pause.] Saturday… nothing. Sunday… Sunday… nothing all day. [Pause.] Nothing, all day nothing. [Pause.] All day all night nothing. [Pause.] Not a sound.



Παρασκευή

270.



Η τέχνη μας απελευθερώνει με τις ψευδαισθήσεις της από
την αθλιότητα του είναι. Όσο αισθανόμαστε τα δεινά και τις
συμφορές του Άμλετ, πρίγκηπα της Δανιμαρκίας, δεν αισθα-
νόμαστε τις δικές μας - κακές γιατί είναι δικές μας και κα-
κές γιατί είναι κακές.
Ο έρωτας, ο ύπνος, τα ναρκωτικά και οι τοξικές ουσίες
είναι στοιχειώδεις μορφές της τέχνης, ίσως επειδή παρά-
γουν το ίδιο αποτέλεσμα με αυτήν. Αλλά έρωτας, ύπνος και
ναρκωτικά φέρουν το καθένα από αυτά τη διάψευση. Ο έ-
ρωτας κουράζει ή διαψεύδει. Από τον ύπνο ξυπνά κανείς,
και όσο κοιμόταν δεν ζούσε. Τα ναρκωτικά έχουν ως αντίτι-
μο την καταστροφή του σώματος, το οποίο αρχικά διέγει-
ραν. Αλλά στην τέχνη δεν υπάρχει διάψευση, γιατί η ψευδαί-
σθηση έγινε αποδεκτή ευθύς εξαρχής. Από την τέχνη δεν ξυ-
πνάμε γιατί σ' αυτήν δεν κοιμόμαστε ακόμη κι αν ονειρευό-
μαστε. Στην τέχνη δεν υπάρχει συμμετοχή ή πρόστιμο που 
πληρώνουμε γιατί την απολαύσαμε.
Την απόλαυση που μας προσφέρει, καθώς κατά κάποιον
τρόπο δεν είναι δική μας, δεν είναι δική μας υποχρέωση να
την πληρώσουμε ή να μετανιώσουμε γι' αυτή.
Ως τέχνη νοείται οτιδήποτε μας σαγηνεύει χωρίς να είναι
δικό μας - το ίχνος ενός τοπίου, το χαμόγελο που δίνουμε
στον άλλο, η δύση του ήλιου, το ποίημα, 
το αντικειμενικό σύμπαν.
Κατέχω ίσον χάνω. Αισθάνομαι χωρίς να κατέχω ίσον
διαφυλάττω, διότι είναι εξάγω από κάποιο πράγμα την ου-
σία του.

313.

Με εκνευρίζει η ευτυχία όλων αυτών των ανθρώπων που δεν 
ξέρουν ότι είναι δυστυχείς. Η ανθρώπινη ζωή τους είναι γε
μάτη από όλα εκείνα που θα αποτελούσαν μια σειρά από α-
γωνίες για μια αληθινή ευαισθησία. Αλλά, καθότι η αληθινή
τους ζωή είναι σαν των φυτών, αυτό που υφίστανται περνάει
από πάνω τους χωρίς να αγγίζει την ψυχή τους, και ζουν μια
ζωή που θα μπορούσε να συγκριθεί τελικά με τη ζωή ενός
ανθρώπου που έχει πονόδοντο, ο οποίος ταυτόχρονα κληρο-
νόμησε μια περιουσία - την αληθινή περιουσία να ζει χωρίς
να το αντιλαμβάνεται, το μέγιστο δώρο που μπορούν να μας
κάνουν οι θεοί, γιατί είναι το δώρο τού να είμαστε όμοιοί 
τους, ανώτεροι σαν αυτούς (αν και με διαφορετικό τρόπο)
στην ευθυμία και τον πόνο.
Γι' αυτό, προπάντων, σας αγαπώ όλους σας. Αγαπημένα 
μου φυτά.



Πέμπτη

Τετάρτη

οι ίδιες δίψες η φωνή το λέει.


με το νύχι τότε του δεξιού δείκτη χαράζω κι όταν σπάει
ή πέφτει μέχρι να μεγαλώσει ξανά με άλλο στην πλάτη
του Πιμ άθικτη στην αρχή από τα αριστερά ως τα δεξιά
από πάνω ως κάτω όπως στον πολιτισμό μας χαράζω τα
κεφαλαία μου

εγώ τίποτα μόνο πες αυτό πες εκείνο η ζωή σου ψηλά Η
ΖΩΗ ΣΟΥ
παύση η ζωή μου ΨΗΛΑ μεγάλη παύση ψηλά
ΣΤΟ στο ΦΩΣ παύση φως η ζωή του ψηλά στο φως σχε-
δόν οκτασύλλαβος για σκέψου τι σύμπτωση

των δικών μου τι έχω ανάγκη αυτό είναι η μεγαλύτερη
ανάγκη ν' αλλάζω σκοπιά αυτό είναι ν' αλλάζω διαρκώς
σκοπιά σε μια ζωή όπου δεν αλλάζει ποτέ ανάλογα με
τις ανάγκες αλλά οι ανάγκες οι ανάγκες ασφαλώς πάντα
εδώ οι ίδιες ανάγκες από τη μια ηλικία στην άλλη οι ί-
διες δίψες η φωνή το λέει


σιωπή όλο και μεγαλύτερη όλο και μεγαλύτερες σιωπές
αχανή διαστήματα χρόνου εμείς σε δεινή απορία όλο και
περισσότερο αυτός για απαντήσεις εγώ για ερωτήσεις
σιχαθήκαμε τη ζωή στο φως ερώτηση πόσο συχνά όχι
άλλο αριθμοί όχι άλλο χρόνος αχανής αριθμός αχανείς ε-
κτάσεις χρόνου στη ζωή του στο σκοτάδι στη λάσπη πριν
από μένα
περιέργεια κυρίως ήταν άραγε ακόμη ζωντα-
νός
Η ΖΩΗ ΣΟΥ ΕΔΩ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΜΕΝΑ πλήρης σύγχυση

Δευτέρα

Punishment.

"Αγαπώ αυτόν που τιμωρεί τον Θεό του γιατί αγαπά τον Θεό του, και θέλει να καταστραφεί από τον θυμό του Θεού του."

γιατί ίσως κάπως έτσι, ο Θεός ξαφνικά υφίσταται, κι όχι πια μέσω της απουσίας του. γιατί ίσως κάποιες φορές, η αυτοτιμωρία δεν είναι αρκετή, και οι ενοχές, όταν τις περιφέρεις μονάχος, είναι αβάσταχτες.

Σάββατο

όργιο ψεύτικης ύπαρξης.


αυτός που τον περιμένω α όχι ότι πιστεύω σ' αυτόν το
λέω όπως το ακούω ας μου δώσει ένα άλλο θα είναι το
πρώτο μου Μπομ ας με φωνάζει Μπομ για μεγαλύτερη
ευκολία αυτό θα μου άρεσε μ στο τέλος και μια συλλαβή
το υπόλοιπο αδιάφορο


ΜΠΟΜ χαραγμένο με το νύχι εγκάρσια στον κώλο το
φωνήεν στην τρύπα θα 'λεγα σε μια σκηνή από τη ζωή
μου θα με υποχρέωνε να είχα μια ζωή οι Μπομ κύριε δεν
τους ξέρετε τους Μπομ κύριε έναν Μπομ μπορείτε να
τον χέσετε κύριε δεν μπορείτε να τον ταπεινώσετε έναν
Μπομ κύριε οι Μπομ κύριε


χωρίς λεπτολογήματα χωρίς προβλήματα όμως όσο και-
ρό είμαστε μαζί πολλά ζευγάρια θα ήταν ευχαριστημένα
μ' αυτό να βλέπονται να πεθαίνουν χωρίς ούτε ένα
μουρμουρητό χορτάτοι

όλη αυτή την ώρα αχανείς εκτάσεις χρόνου όλα αυτά υ-
περάνω των δυνάμεών μου στ' αλήθεια με τον Πιμ η δύ-
ναμή μου λιγοστεύει είναι αναπόφευκτο είμαστε ζευγά-
ρι το δεξί μου μπράτσο τον σφίγγει πάνω μου έρωτας
φόβος της εγκατάλειψης λίγο από το καθένα κανείς δεν
ξέρει κανείς δεν λέει και μετά


δεν είναι άσκοπο είναι προφανές αυτό το πλάσμα πα-
ραείναι νοήμον
για να απαιτεί κάτι υπεράνω των δυνά-
μεών μου άρα τι δεν είναι υπεράνω των δυνάμεών μου
να τραγουδάω να κλαίω τι άλλο τι άλλο μπορώ να κάνω
μπορούσα να κάνω στην ανάγκη

όργιο ψεύτικης ύπαρξης η κοινή ζωή μικρές ντροπές δεν
έχω χαθεί στην ανυπαρξία όχι ανεπανόρθωτα ο χρόνος
θα δείξει δείχνει αλλά το γουρουνοστάσι μπα ούτε καν
ούτε καν μπα μικρές κινήσεις του κάτω προσώπου επω-
φεληθείτε όσο σας παίρνει σιωπή στοιβάξτε όσο σας
παίρνει νεκρική σιωπή υπομονή υπομονή

Παρασκευή

Psithurism.*



Να πω για τον άνθρωπο που έγινε δένδρο και για το στόμα του που φύτρωσαν λουλούδια;
Ντρέπομαι κι όμως πρέπει να μιλήσω κι ας μη με πιστέψουν...

*(n.) the sound of the wind through trees.

Η κλεψύδρα με τις στάχτες.

Κάποιο πρωί θα ξυπνήσουμε δίχως πρωί
Τα μάτια μας θα 'χουν γκρεμιστεί μέσα στη νύχτα
Φώτα σβηστά βλέφαρα ασύνταχτα
Γράμματα μπερδεμένα μες στα κουρελιασμένα χείλια μας
Μασώντας την τελευταία μας λέξη σαν ξέφτι
Αυτά τα κόκαλα εσύ παιδεύεις να στεριώσεις
Μέσα στο χιόνι απίθανα θαμμένο καλοκαίρι
Εσύ μες στις ρυτίδες του καπνού σου ταξιδεύεις
Μνήμη του τίποτα και παγωνιά στο μάτι
Ξεχνάς κάποτε και κοιτάς τη βροχή από κάπου που έρχεται
Τον άνεμο από κάπου που έρχεται
Απ' το κάπου του πουθενά κάτι που έρχεται
Οδυνηρό πουλί
Γαλάζιο ύφασμα ουρανού στη χάρτινή σου στέγη
Ξεχνάς κάποτε και κοιτάς ένα μάτι
Ένα μάτι δίπλα σ' έν' άλλο μάτι
Ένα μάτι σ' έν' άλλο μέσα μάτι
Ένα μάτι από 'να παράθυρο να πέφτει
Από 'να δρόμο να φεύγει
Ξεχνάς κάποτε και κοιτάς
Εδώ κι εκεί το νεκρό υλικό σου.


όταν ξαναγεννηθώ τέτοια μάτια θέλω να έχω. άδεια, στεγνά και πέτρινα.

Τετάρτη

Στα γόνατα.


και έτσι θα μπορούσα να φτάσω στην άκρη του κόσμου στα γόνατα
στην άκρη του κόσμου και να κάνω το γύρο στα γόνατα
τα χέρια τα πόδια τα μάτια μια σπιθαμή από το χώμα
θα οσμιζόμουνα τον κόσμο ξανά το γέλιο μου σε καιρό
άνυδρο σηκώνει τη σκόνη στα γόνατα

Συνδεδεμένος.

 




Photo set: The Young Girl’s Dream, 1969.
Είναι τέτοια η απελπισία στο να κρύβεις τις λέξεις που θες να πεις
που δεν είναι καλύτερο να αποτυγχάνεται η προσπάθεια
απ’ το να μη γίνεται καθόλου;
Οι ώρες μετά τη φυγή σου πέφτουν πάνω μου βαριές
σύντομα θ’ αρχίσουν σιγά-σιγά να σέρνονται
πάνω σ’ ένα κρεβάτι απ’ τη δική σου έλλειψη
όπου οι μάχες αρπάζονται τυφλά
αναζωπυρώνοντας αναμνήσεις από αγάπες παλιές
αντικρίζοντας ματιές εκεί όπου κάποτε έβλεπα τα δικά σου μάτια
αλλά όλα είναι προτιμότερο να συμβαίνουν σύντομα παρά ποτέ
η ανάγκη μου, μαύρη και σκοτεινή πιτσιλάει τα πρόσωπά τους
και σου λέω ξανά πως εννέα μέρες δεν είναι ποτέ αρκετές
γι’ αυτούς που αγαπάμε
ούτε εννέα μήνες
ούτε εννέα ζωές.

Στην προεξοχή της ψυχής μου.

Μία λέξη,
πού γιὰ χάρη της σ΄ἔχασα :
ἡ λέξη
ποτέ.
Ἦταν,
καὶ κάπου κάπου το θυμόσουν κι ἐσύ,
ἦταν
μιὰ ἐλευθερία.
Κολυμπούσαμε.
Ξέρεις ἀκόμα, πώς τραγουδοῦσα ;
Μὲ τὸ φωτοδέντρο τραγουδοῦσα, μὲ τὸ τιμόνι.
Κολυμπούσαμε.
Ξέρεις ἀκόμα, πώς κολυμποῦσες ;
Ἀνοιχτή ἤσουν μπροστά μου,
ξαπλωμένη μπροστά μου, ξαπλωμένη
μπροστὰ
στὴν πρὸ-
εξοχὴ τῆς ψυχῆς μου.

Κολυμποῦσα καὶ γιὰ τοὺς δυό μας. Δὲν κολυμποῦσα.
Τὸ φωτοδέντρο κολυμποῦσε.
Κολυμποῦσε ; Γιατί ἦταν
βάλτος τριγύρω. Ἦταν τὸ ἀτέλειωτο τέλμα.
Μαῦρο κι ἀτέλειωτο, ἔτσι κρεμόταν,
ἔτσι κρεμόταν πρὸς τὸν κόσμο.
Ξέρεις ἀκόμα, πώς τραγουδοῦσα ;
Αὐτὴ-
ὢ αὐτὴ ἡ παρεκτροπή.
Ποτέ. Πρὸς τὸν κόσμο. Δὲν τραγουδοῦσα. Ἀνοιχτή
ἤσουν μπροστά μου, ξαπλωμένη μπροστὰ
στὴν ψυχὴ ποὺ ταξίδευε.

Πέμπτη

όπως τον στήνεις μένει.

χωρίς να χρειαστεί να σηκώσω το κεφάλι μου από τη λά-
σπη δεν τίθεται θέμα τελικά έχω το ρολόι στο αυτί μου
το χέρι τη γροθιά καλύτερα έτσι ρουφάω άπληστα τα
δευτερόλεπτα υπέροχες στιγμές και προοπτικές

ελεύθερο επιτέλους το μπράτσο τραβιέται απότομα λί-
γο μετά σταματάει εγώ πάλι πρέπει να το βάλω εκεί
που το βρήκα πιο πέρα στα δεξιά μέσα στη λάσπη έτσι
είναι ο Πιμ έτσι θα είναι όπως τον στήνεις μένει αλλά σε
τελευταία ανάλυση δεν έχει και πολλή σημασία ένας
βράχος





     Ruth Thorne-Thomsen - Songs of the Sea, 1991-93


Δευτέρα

λίγο πολύ φόβος.



είμαι όλες τούτες οι λέξεις, όλες τούτες οι άγνωστες, όλος τούτος ο μπουχός από λέξεις, χωρίς έδαφος να κατακάτσει, χωρίς ουρανό να διαλυθεί, που κολλάνε για να πουν, ξεκολλάνε για να πουν, πως εγώ είμαι αυτές, όλες αυτές, κι αυτές που ενώνονται, κι αυτές που χωρίζονται, κι αυτές που δε γνωρίζονται, αυτές και τίποτ’ άλλο, όχι, εντελώς άλλο, πως είμαι κάτι εντελώς άλλο, κάτι βουβό, σ’ ένα μέρος άγριο, άδειο, κλειστό, μαύρο, ξερό, παγωμένο, όπου τίποτα ποτέ δε σαλεύει, τίποτα ποτέ δε μιλάει, και πως ακούω, και πως ψάχνω, σα θηρίο σε κλουβί γεννημένο από θηρία σε κλουβί γεννημένα από θηρία σε κλουβί γεννημένα από θηρία σε κλουβί γεννημένα από θηρία σε κλουβί γεννημένα από θηρία σε κλουβί γεννημένα από θηρία σε κλουβί γεννημένα και πεθαμένα σε κλουβί από θηρία σε κλουβί γεννημένα σε κλουβί πεθαμένα σε κλουβί γεννημένα και πεθαμένα σε κλουβί γεννημένα και μετά πεθαμένα γεννημένα και μετά πεθαμένα, σα θηρίο με μια λέξη, δική τους λέξη, σαν τέτοιο θηρίο, και πως ψάχνω, σαν τέτοιο θηρίο, με τις φτωχές μου δυνάμεις, τέτοιο θηρίο, με μόνα απομεινάρια απ’ τα γνωρίσματα του είδους του το φόβο και τη λύσσα, όχι, η λύσσα πέρασε, μόνο το φόβο, απ’ όλα όσα του ’πρεπαν μόνο το φόβο, πολλαπλασιασμένο, το φόβο της σκιάς του, όχι, είναι τυφλό, γεννημένο τυφλό, του ήχου αν θέλετε, αυτά λοιπόν, είναι απαραίτητο, είναι απαραίτητο κάτι, είναι κρίμα, αλλά έτσι είναι, φόβο του ήχου, φόβο των ήχων των θηρίων, των ήχων των ανθρώπων, των ήχων της μέρας και της νύχτας, φτάνει, φόβο των ήχων, όλων των ήχων, λίγο-πολύ όλων, λίγο-πολύ φόβος, όλων των ήχων, δεν είναι πολλοί, ένας είναι, αδιάκοπος, μέρα-νύχτα, τι είναι, είναι βήματα που πάνε κι έρχονται, είναι φωνές που μιλάνε για λίγο, είναι σώματα που ψάχνουν ένα δρόμο, είναι ο αέρας είναι τα πράγματα, είναι ο αέρας ανάμεσα στα πράγματα, φτάνει, πως ψάχνω, όπως αυτό, όχι, όχι όπως αυτό, όπως εγώ, με το δικό μου τρόπο, τι λέω, με το δικό μου τρόπο, πως ψάχνω, τι ψάχνω τώρα, ψάχνω να βρω τι ψάχνω, ψάχνω να βρω τι είναι, αυτό πρέπει να ’ναι, τι άλλο μπορεί να ’ναι, να βρω τι είναι, τι μπορεί να ’ναι, αυτό που ψάχνω, όχι, αυτό που ακούω, δεν ξέρω, δε μου ’ρχεται, ναι, τώρα μου ’ρχεται, όλα μου ’ρχονται, ψάχνω, ακούω να λένε πως ψάχνω να βρω τι μπορεί να ’ναι αυτό που ακούω, τώρα μου ’ρθε, τι μπορεί να ’ναι, κι από πού μπορεί να μου ’ρθε, αφού εδώ είναι όλα σιωπηλά, και οι τοίχοι είναι χοντροί, και πώς καταφέρνω, χωρίς να νιώθω αυτί, ούτε κεφάλι, ούτε σώμα, ούτε ψυχή, πώς καταφέρνω, τι καταφέρνω, να μην καταφέρνω τίποτα, πώς καταφέρνω, δεν είναι σαφές, όπα, είπες πως δεν είναι σαφές, κάτι λείπει για να γίνει σαφές, θα ψάξω να το βρω, θα ψάξω να βρω αυτό που λείπει, για να γίνουν όλα σαφή, όλο κάτι ψάχνω να βρω, καταντάει κουραστικό εντέλει, κι είμαστε ακόμα στην αρχή…



το συγκλονιστικό κείμενο είναι από τον Ακατονόμαστο του Samuel Beckett, και θα το απολαύσετε εδώ: 
anonymous, ευχαριστώ θερμά για την άδεια αναδημοσίευσης.