Βαραίνω.

Πως χώρεσαν
Πως χώρεσαν όλα μέσα μου μ’ αγάπη

There's a story in your eyes.

έτσι. σκέτο.

Sharply unclear.

The sharper the image you cut the more you disappeared;
so sharp you could cut yourself – are you still really here?
And the sharper the image you cut the more you seemed a fake,
so sharp you could cut yourself, transparently opaque...
And the sharper the image you cut the less you seemed alive;
so sharp, but this open book's transparently jive.
You were so sharp you cut yourself,
so sharp you could cut yourself;
you were so sharp you made yourself transparent
and transparently unclear.

 

(ακούς;)

- What is your religion?

   

 - I believe in the inspirations of conscience.

Like torture.

It was a place of force—
The wind gagging my mouth with my own blown hair,
Tearing off my voice, and the sea
Blinding me with its lights, the lives of the dead
Unreeling in it, spreading like oil.

 

Hands cover bruise.

ΦΩΝΑΧΤΑ χέρια

να τ' ακούς

αδιάφορα

μεταληπτικά

A dozen winters of loneliness.

and a dozen summers against the world.

My place.

I´ve got my head inside the walls

nobody can get in, nobody can get out

from here.


Circus Freaks: Rubber- face man 
http://www.pinterest.com/pin/96405248242877007/

For now I am cloud.

For Now I Am Winter

ohcomeohcomeatlasttheinmostlight.

άλλη μία αντιγραφή από φωτογραφία, περιμένοντας να σκάσει από μέσα (μου) το inmost light. 

παίζει να μην υπάρχει καν.

ή σκάβω επιφανειακά.

ή είμαι τεμπέλα.

και ματαιόδοξη.

ή όλα μαζί.

ή απλώς είμαι καλή στις δικαιολογίες.

τουλάχιστον είμαι καλή στις δικαιολογίες.

Τρέχουν τὰ αἵματά της.

τεστ αυτοεκτίμησης: γεύσου το αίμα σου. 

Απόγειο.

ωσότου να χαλαρώσει το χέρι, θα εξακολουθούμε να βλέπουμε αυστηρές μολυβιές σε ημίσκληρο χαρτί, σφιχτά περιγράμματα και αυτοπεριοριστικά κάδρα, σφιχτά - τί άλλο.

αυτοταπεινωτικές απόπειρες αυτοαπομυθοποιημένων αυτοπορτραίτων, θέλουν να δηλώσουν πορεία προς την αυτογνωσία, την ισορροπία, την πραγματικότητα. 

(στο) απόγειο της ύπαρξης.

τραγουδάκι

λίγο πολύ φόβος.

είμαι όλες τούτες οι λέξεις, όλες τούτες οι άγνωστες, όλος τούτος ο μπουχός από λέξεις, χωρίς έδαφος να κατακάτσει, χωρίς ουρανό να διαλυθεί, που κολλάνε για να πουν, ξεκολλάνε για να πουν, πως εγώ είμαι αυτές, όλες αυτές, κι αυτές που ενώνονται, κι αυτές που χωρίζονται, κι αυτές που δε γνωρίζονται, αυτές και τίποτ’ άλλο, όχι, εντελώς άλλο, πως είμαι κάτι εντελώς άλλο, κάτι βουβό, σ’ ένα μέρος άγριο, άδειο, κλειστό, μαύρο, ξερό, παγωμένο, όπου τίποτα ποτέ δε σαλεύει, τίποτα ποτέ δε μιλάει, και πως ακούω, και πως ψάχνω, σα θηρίο σε κλουβί γεννημένο από θηρία σε κλουβί γεννημένα από θηρία σε κλουβί γεννημένα από θηρία σε κλουβί γεννημένα από θηρία σε κλουβί γεννημένα από θηρία σε κλουβί γεννημένα από θηρία σε κλουβί γεννημένα και πεθαμένα σε κλουβί από θηρία σε κλουβί γεννημένα σε κλουβί πεθαμένα σε κλουβί γεννημένα και πεθαμένα σε κλουβί γεννημένα και μετά πεθαμένα γεννημένα και μετά πεθαμένα, σα θηρίο με μια λέξη, δική τους λέξη, σαν τέτοιο θηρίο, και πως ψάχνω, σαν τέτοιο θηρίο, με τις φτωχές μου δυνάμεις, τέτοιο θηρίο, με μόνα απομεινάρια απ’ τα γνωρίσματα του είδους του το φόβο και τη λύσσα, όχι, η λύσσα πέρασε, μόνο το φόβο, απ’ όλα όσα του ’πρεπαν μόνο το φόβο, πολλαπλασιασμένο, το φόβο της σκιάς του, όχι, είναι τυφλό, γεννημένο τυφλό, του ήχου αν θέλετε, αυτά λοιπόν, είναι απαραίτητο, είναι απαραίτητο κάτι, είναι κρίμα, αλλά έτσι είναι, φόβο του ήχου, φόβο των ήχων των θηρίων, των ήχων των ανθρώπων, των ήχων της μέρας και της νύχτας, φτάνει, φόβο των ήχων, όλων των ήχων, λίγο-πολύ όλων, λίγο-πολύ φόβος, όλων των ήχων, δεν είναι πολλοί, ένας είναι, αδιάκοπος, μέρα-νύχτα, τι είναι, είναι βήματα που πάνε κι έρχονται, είναι φωνές που μιλάνε για λίγο, είναι σώματα που ψάχνουν ένα δρόμο, είναι ο αέρας είναι τα πράγματα, είναι ο αέρας ανάμεσα στα πράγματα, φτάνει, πως ψάχνω, όπως αυτό, όχι, όχι όπως αυτό, όπως εγώ, με το δικό μου τρόπο, τι λέω, με το δικό μου τρόπο, πως ψάχνω, τι ψάχνω τώρα, ψάχνω να βρω τι ψάχνω, ψάχνω να βρω τι είναι, αυτό πρέπει να ’ναι, τι άλλο μπορεί να ’ναι, να βρω τι είναι, τι μπορεί να ’ναι, αυτό που ψάχνω, όχι, αυτό που ακούω, δεν ξέρω, δε μου ’ρχεται, ναι, τώρα μου ’ρχεται, όλα μου ’ρχονται, ψάχνω, ακούω να λένε πως ψάχνω να βρω τι μπορεί να ’ναι αυτό που ακούω, τώρα μου ’ρθε, τι μπορεί να ’ναι, κι από πού μπορεί να μου ’ρθε, αφού εδώ είναι όλα σιωπηλά, και οι τοίχοι είναι χοντροί, και πώς καταφέρνω, χωρίς να νιώθω αυτί, ούτε κεφάλι, ούτε σώμα, ούτε ψυχή, πώς καταφέρνω, τι καταφέρνω, να μην καταφέρνω τίποτα, πώς καταφέρνω, δεν είναι σαφές, όπα, είπες πως δεν είναι σαφές, κάτι λείπει για να γίνει σαφές, θα ψάξω να το βρω, θα ψάξω να βρω αυτό που λείπει, για να γίνουν όλα σαφή, όλο κάτι ψάχνω να βρω, καταντάει κουραστικό εντέλει, κι είμαστε ακόμα στην αρχή…

το συγκλονιστικό κείμενο είναι από τον Ακατονόμαστο του Samuel Beckett, και θα το απολαύσετε εδώ: 

http://tinker-tinker22.blogspot.gr/2012/09/blog-post.html

anonymous, ευχαριστώ θερμά για την άδεια αναδημοσίευσης.

σχεδόν κολλημένοι.

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

ωραίες μέρες με τον τρόπο τους μέρος δεύτερο μιλάμε

για το δεύτερο μέρος με τον Πιμ πώς ήταν καλές στιγ-

μές καλές για μένα μιλάμε για μένα αλλά και για κείνον

μιλάμε και για κείνον ευτυχής και αυτός με τον τρόπο 

του θα τον μάθω εν καιρώ τον τρόπο της ευτυχίας του

θα τον καταλάβω εν καιρώ δεν τον έχω καταλάβει ακό-

μη εντελώς

ωραία συνάνθρωπος λίγο-πολύ αλλά άντρας γυναίκα

κορίτσι ή αγόρι οι κραυγές δεν έχουν συγκεκριμένες 

κραυγές ούτε φύλο ούτε ηλικία προσπαθώ να τον γυρί-

σω ανάσκελα όχι στο δεξί πλευρό ακόμη λιγότερο στο

αριστερό ακόμη λιγότερο η δύναμή μου με εγκαταλείπει

ωραία ωραία ποτέ δεν θα γνωρίσω τον Πιμ παρά μόνο

μπρούμυτα

σχεδόν κολλημένοι τα παραλέω όπως πάντα εκείνος δεν

μπορεί να με απωθήσει είναι σαν τον σάκο μου τότε που

τον είχα ακόμη αυτή τη θεόσταλτη σάρκα δεν πρόκειται

να την αφήσω να μου φύγει ποτέ πέστε το σταθερότητα

αν αγαπάτε

αχανείς εκτάσεις χρόνου τότε για το ξεκίνημά μας ένας

ιλιγγιώδης αριθμός στην εποχή των αριθμών το ξεκίνημα

της κοινής μας ζωής και ερώτηση τι είναι αυτό που φέρ-

νει αυτή τη μακρά γαλήνη στο τέλος της επιτέλους και

μας κάνει να γνωριστούμε καλύτερα τι αναποδιά

ένα τραγουδάκι ξαφνικά τραγουδάει ένα τραγουδάκι

ξαφνικά όπως όλα που δεν ήταν έπειτα είναι ακούω για

μια στιγμή αυτές είναι καλές στιγμές μόνο αυτός μπορεί 

να 'ναι αλλά μπορεί να κάνω και λάθος

Κούφια.

...

μεταξύ ιδέας 

και πραγματικότητας 

μεταξύ κίνησης 

και δράσης 

πέφτει η Σκιά 

μεταξύ αντίληψης 

και δημιουργίας 

μεταξύ κίνησης 

και απάντησης 

πέφτει η Σκιά 

μεταξύ πόθου 

και σπασμού 

μεταξύ δύναμης 

και ύπαρξης 

μεταξύ ουσίας 

και πτώσης 

πέφτει η Σκιά

...

The Milky Way.

είναι μερικές εκφράσεις, που είναι αδύνατο να μην προσπαθήσεις να τις αποτυπώσεις.

η τύπισσα στο σκίτσο είναι από frame της ταινίας The Milky way του Buñuel, και η φράση που πρώτη ήρθε στο μυαλό μου μόλις την είδα, ήταν:

"Thank God, I`m an atheist.", του ίδιου.

οι συνειρμοί με οδήγησαν και στον Υπεράνθρωπο του Νίτσε, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, την οποία ενδεχομένως να μοιραστώ κάποια άλλη φορά : )

άχρηστη πληροφορία: ανακάλυψα καινούριο χαρτί κι ένα μολύβι που δεν θα ξέρω τί να κάνω μόλις τελειώσει. είμαι χαρούμενη.

Dance, dance, or we are lost.

παράλληλα με τα υβρίδια, προέκυψαν κι άλλα προτζεκτάκια, όλα αυτά μαζί και οι μουσικές και οι άνθρωποι με βοηθούν ν' αντέχω την αναμονή.

σκετσάκι της Pina Bausch από το Café Müller

και της Kyomi Ichida από το Tanzabend II

Into dust.

I could possibly be fading

Or have something more to gain
I could feel myself growing colder
I could feel myself under your fate

turning into dust

Magic Bus.

 

η υπεροχότητα του να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ακόμη κι όταν βρίσκεσαι στη δουλειά, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει ξύστρα ούτε για δείγμα :D

magic bus είναι το προγραμματάκι harmony στην ιστοσελίδα του άγνωστου κυρίου doob που τόσο μας ψυχαγωγεί, και η λεζάντα κάτω από το μάτι είναι εύρημα κλεμμένο από το tumblr.

The Journey.