I wear my heart on my skin

Вот и лето прошло,

Словно и не бывало.

На пригреве тепло.

Только этого мало.

Все, что сбыться могло,

Мне, как лист пятипалый,

Прямо в руки легло,

Только этого мало.

Понапрасну ни зло,

Ни добро не пропало,

Все горело светло,

Только этого мало.

Жизнь брала под крыло,

Берегла и спасала,

Мне и вправду везло.

Только этого мало.

Листьев не обожгло,

Веток не обломало...

День промыт, как стекло,

Только этого мало.

Арсений Тарковский

Η ΑΝΑΧΩΡΗΣΙΣ ΤΗΣ

Ξυπνώ και μου είπαν, έφυγεν η κόρη που αγαπούσα.

Και κατεβαίνω στο γιαλό,...

Τώρα η Μαρία σηκώνει αργά το χιονισμένο χέρι∙

τώρα η Μαρία εγγίζει τον μολυβένιο κρόταφό του∙

τώρα η Μαρία γλυκά τον χαϊδεύει∙

τώρα η Μαρία του τραγουδεί∙

τώρα η Μαρία τον ακούει∙

τώρα η Μαρία πικρότατα κλαίει∙

τώρα η Μαρία αποδημεί∙

μέσα στ' ακατανόητα λόγια της νύχτας

η Μαρία φεύγει, η νύχτα

Ηλίας Λάγιος, Το κατά Αλέξιον και Μαρίαν

[Αναλογίζομαι αν ο Κύριος των δυνάμεων μπορέσει, κάποτε, να με συγχωρήσει.

Γνωρίζω, όμως, ότι εγώ δεν θα συγχωρέσω, ποτέ, Αυτόν.]