After the war ends.

I came over the water

To shape you and fill you

I'm not sleeping, I'm not sleeping, I'm not dreaming. 

But when I do, I'll become a bird.

https://www.youtube.com/watch?v=RvxAS3Gp6nU

Στη μοναξιά της Gunilla

Όση δεν έζησες ζωή βαθιά βρυχάται εντός σου 

Μη

είναι ένα παρτέρι με δυόσμο, μέντα, θυμάρι, αρμπαρόριζα

"ΚΟΨΕΤΕ ΟΣΟ ΘΕΛΕΤΕ ΜΑ ΜΗ ΤΑ ΞΕΡΙΖΩΝΕΤΕ"

είναι ένα κορίτσι με μάτια που δε βλέπουν, χέρια που δεν κρατούν,

πόδια που δεν βαστούν, κρανίο δίχως μνήμες

"ΚΟΨΕΤΕ ΟΣΗ ΜΑΡΙΑ ΘΕΛΕΤΕ ΜΑ ΜΗ ΤΗ ΔΙΑΛΥΕΤΕ"

ρούφηξα τη ζωή από ένα κλωνάρι αρμπαρόριζας 

έκλαψα τα δάκρυα μιας ιτιάς

μεθάω-μεθώ

και 

στροβιλίζομαι

White Phosphorus Angels

εδώ , η συντροφιά μου

τπτ

Like a Circle in a Spiral 

Like a Wheel within a Wheel 

Never Ending or Beginning 

On an Ever-Spinning Reel

τπτ from TheChimaera on 8tracks Radio.

Ενενήντα[έξη]

η διαδρομή έχει διάρκεια τριών τσιγάρων - με τζούρες βαθιές
οδηγώ και μυρίζω γύρω μου μέλι και γύρη και μπορεί να εξακολουθώ να ανυπομονώ για τη νύχτα μα έχω καταφέρει να μη μ ενοχλεί ο ήλιος, ιδιαίτερα ο ήλιος στα τελευταία του, τις στιγμές εκείνες που τον κυνηγάς στη δύση και αυταπατάσαι πως ο χρόνος διαστέλλεται και όλα τα βιολετί είναι τόσο θεσπέσια κι ας μην έχω αντιληφθεί ποτέ 
πώς μοιάζει η βιολέτα
δε θυμάμαι ποτέ άλλη φορά να ξεκινά το φθινόπωρο κι εγώ να έχω μέσα μου την άνοιξη και τόσο βιολετί και γύρη
με θυμάμαι να περιμένω τον οκτώβρη
πάνε αιώνες που περιμένω τον οκτώβρη
άπειρες νυχτομέρες έχω ξοδέψει για να ονειρεύομαι τον οκτώβρη

μαρία δε πειράζει -μαράκιμου- που δε ζεις τώρα, θα έρθει ο οκτώβρης και θα συμβούν όλα, θα τα ζήσεις όλα, θα τα καταφέρεις 
όλα -μαράκιμου- με ζακέτα όλα είναι πιο εύκολα, τα μανίκια σε προστατεύουν, όχι όλα -μαράκιμου- μόνο εκείνα που καλύπτουν και τα δάχτυλα, με μπότες περπατάς πιο σταθερά, ξυπόλητη δεν έχεις δει καμία προκοπή, μαρία, χρειάζεσαι ζεστασιά γύρω από τον λαιμό, κασκόλ φουλάρι ενοχές σεντόνι ομφάλιο λώρο αγάπη χέρι πόθο μαλλιά ματαίωση, όπως τότε -θυμάσαι;- τυλιγμένη με οτιδήποτε και με μουσική ναι 
πώς θα ήταν εφικτό άλλωστε χωρίς 
θα μπορούσα να οδηγήσω 
μέχρι και ενενήντα πέντε συνεχόμενα χιλιόμετρα -ξανά- χωρίς καμία στάση για ανάσατζούραανάσα

 η θάλασσα με φτύνει, ο ήλιος με πονάει, γίνεσαι αλλεργική στη θαλάσσια χλωρίδα όσο γερνάς -μαράκιμου- το δέρμα μας τσούζει μαρία, τα μάτια τσούζουν κι αυτά, τα πέλματα σκίζονται, η μέση που έχει φτιαχτεί για το ανάσκελα βολεύεται μόνο στο μπρούμυτα
υπάρχει το Βουνό θυμίσου να θυμάσαι

ανάποδη από τη μήτρα μέσα ακόμη 
τυλιγμένη με τον ομφάλιο λώρο 
ακόμη και την ευθύνη να αντικρύσεις τον κόσμο άλλος την φορτώθηκε ήταν ωραία εκεί ήταν ζεστά και υγρά και κλειστοφοβικά και αναπαυτικά και αγκάλιαζες και χάιδευες την μεμβράνη που σε σκότωνε χωρίς να ζητά κανένα απολύτως αντάλλαγμα
ήταν αθόρυβη και διακριτική η μεμβράνη εκείνη 
μα εντέλει σε ξέρασε

μάνα πήρα μέρες από τον δέκατο μήνα μάνα δεν κατάλαβες πως φοβόμουν το έξω χαμπάρι δεν πήρες εγώ ήθελα εκεί μέσα να ενηλικιωθώ 
μέσα εκεί να φοβάμαι ατρόμητη δεν μ' ένιωσες τότε που με περιείχες
μέσα εκεί να ΜΗΝ παίρνω ευθύνες
 ήταν ζεστά και ασφαλή τίποτε δεν κατάλαβες μάνα μου
δεν πειράζει -αλήθεια- δεν πειράζει



σου υπόσχομαι να γίνουν ενενηνταέξη
-μαράκιμου-
θα γίνουν
θα γίνουν
πίστεψε
θα γίνεις

The big Dream

https://www.youtube.com/watch?v=5Qne3nUj_to

Night Toys.

γιατί μένεις εκεί;

δεν έχω πού να πάω

πουθενά δεν έχεις πάει

φοβάμαι να επιστρέφω

τί περιμένεις;

την στιγμιαία ταλάντωση

μέχρι πότε;

μέχρι να παραλληλιστούν

ποια; τι;

το παραμύθι με την ιστορία

δεν είναι αλήθεια

ούτε ψέμματα

βγες από τους τέσσερις τοίχους!

και πού θα χτυπάω το κεφάλι μου

πες μου τί συμβαίνει

πλησιάζουμε

πού;

στο να απομακρυνθούμε

δεν σε καταλαβαίνω

στέλνω λινκ

Τελευταίος σταθμός.

όλα ή τίποτα

An eternal suspension within me.

You will exist, right there. 

An eternal suspension 

within me.

- Anna Akhmatova, from The Complete Poems.

An eternal suspension within me. from TheChimaera on 8tracks Radio.

And now you’re just a stranger with all my secrets.

Όπως η νύχτα δεν νυστάζει, έτσι σ’αγαπώ.

Στο υφαντό της μοίρας είμαστε οι κλωστές κι είναι φορές

που του ενός τα χέρια πλέκουν του άλλου το υφάδι

ακόμα κι αν το πνεύμα μου έπαιρνε άλλους δρόμους θα το τραβούσες πάντοτε δικό σου θα το έκανες μπροστά στα πόδια σου

μαζί θα πάμε τυλιγμένοι ο ένας στο λαιμό του άλλου σαν ποτάμια

θα τραγουδάμε κι όταν πέφτουμε στη θάλασσα

με τις πνοές του έρωτα που κύλησαν εντός μας τη διακόσμηση απ’τις βαθιές σπηλιές μας μυστικά που ανταλλάξαμε κι ανέβηκαν τη σκάλα

ας νυχτώνεται ο κόσμος όλος

στον κήπο μας θα παίζουν τα λιοντάρια με τα ελάφια

και θα γεμίζουν τα σταφύλια μας φωτιά

πλάι σε ανίκητες πηγές που αναβλύζουν για να ποτίζονται τα χείλη σου μπρος στην ολότητα

συστρέφεται ο χρόνος όταν σε ψηλαφώ

κάποτε καθώς θα αναλύεται η καρδιά μου τα συντρίμμια της θα ψιθυρίζουν τ’όνομά σου

και θα’ναι ο έρωτας πιστός όσο ο θάνατος

όταν η σκόνη μας θα στροβιλίζεται αγκαλιά στην αιωνιότητα

από ηλιαχτίδες θα περνά σε ανάσες από φιλιά και θα θυμάται

την κορυφή πάντα της αγάπης μας

κι ας έχεις διαλύσει κάθε ματαιότητα όπως σπάει ένα βάζο με πάταγο στο πάτωμα

ζεις σαν τα ομόχρονα βήματα χορού σε πανηγύρι που οι άνθρωποι ξεχνούν τ’ όνομά τους κι εγώ εσένα γιορτάζω

με λύρα εκστατική σε μαστορεύω κι απ’τις στάχτες γύρω μας φοίνικες φτερουγίζουν

ύστερα μπαίνεις θύελλα στις φλέβες μου κι ύστερα βάλσαμο μέθεξη φωτιάς πάνω σε χιόνι παραδείσιο

να με φυσάς για χίλια χρόνια διαμάντια να βυθίζεις λαμπερά μέσα σε ήχους

υποκλίνεται η ψυχή μου στη θέλησή σου

υψώνεται απ’τα πόδια σου που μοιάζουν άγριοι κύκνοι

σε Άνοιξη που ζει στο πρόσωπο σου στα χέρια σου που βγάζω τ’αγκάθια κάθε τόσο

κι είναι που διαπλέω την αγκαλιά σου είναι οι κάβοι που περνώ κι άλλοι τόσοι που κρύβονται στο στήθος

θυμάσαι εκείνες τις ολόγυμνες σκιές το ηλεκτρισμένο θάλπος της σελήνης

έσταζαν τα μάτια μου φωτιά στα μάτια σου κι ένα ηλιοτρόπιο μαζί μας ξεδιψούσε

ατμοί ανέβαιναν ψηλά από μας και δροσιά κατέβαινε ως τα έγκατα της γης

σ’επικαλούμαι σε όλο το βασίλειο των αισθήσεων

στην ευωδία κάθε σφαίρανθης γαζίας κάθε ώριμου σύκου τη γεύση

σε καθαρόηχα λόγια των ποιητών σε νιώθω στη χάρη κάθε μεγάλης ωραιότητας

είσαι ναός σε τόπο ιερό, κι εγώ, ο μόνος προσκυνητής σου

αν σηκώσεις την καρδιά μου θα βρεις αρχαία λάμψη και γλώσσα ομηρική ίδια μ’αυτή που τραγουδάει στο αίμα σου

μπορώ να σου πω πως νιώθει η αστραπή. Δεν φοβάται.

Μπορώ να σου πω για τη γνώση. Δεν αξίζει δίχως έρωτα.

Όπως η νύχτα δεν νυστάζει, έτσι σ’αγαπώ.

Save a place for me.

Save a place for me. from TheChimaera on 8tracks Radio.

There is nothing more seductive —and dangerous— than 

being listened to.

- Donald Antrim

p.s. 

"If you wait, I will come for you." 

being heard as 

"If you weep, I will comfort you."

The Land Between Solar Systems.

ακρυλικά, παστέλ, μαρκαδόροι σε καμβά.

δώρο για έναν μικρό φίλο.

The one who has disappeared.

The one who has disappeared. from TheChimaera on 8tracks Radio.

“Dying is pointless, you have to know how to disappear.”

Yes, we are going to suffer.

"I once read in a biography of Van Gogh how his teacher said to him, “To experience suffering , and not happiness, is of far greater importance to a devastated heart”. Van Gogh replied that if a painter has not suffered, he has nothing to paint; happiness deadened the senses, the artist needed suffering as his nourishment. I, too, believe that too much happiness can muddy the goals of life."

Xiao Hui Wang

Είμαι εγώ.

όχι όχι παυσίπονο και αντιβίωση

θα ήθελα καφέ, παρακαλώ, και μια τυρόπιτα

δεν αστειεύομαι, μη με κοιτάζετε απορημένη, θέλω μόνο να ξανανιώσω άνθρωπος για μια μέρα

και βέβαια ντρέπομαι που είμαι έτσι ντυμένη μα η ρόμπα που μου φορέσατε είναι επίτηδες διάφανη

είναι επίτηδες φθηνή και χάρτινη για να σκίζεται 

χωρίς τύψεις και δύναμη

και να μη μπορώ να την πάρω σπίτι

να μη θέλω να την πάρω σπίτι

ούτε εμένα θέλω να πάρω σπίτι

μπορώ να με αφήσω εδώ;

εδώ, στην αίθουσα της ανάνηψης

φυσικά μαζί με το δέρμα μου

χρειάζομαι χρόνο για να επανέλθω

χρειάζεται χρόνος για να διακοπεί η αναισθησία και να επανέλθει η ευαισθησία

χωρίς όνειρα στο μεταξύ

μόνο έμπνευση

η επόμενη σχεδιαστική απόπειρα θα αφορά γυμνές γυναικείες φιγούρες που θα βρίσκονται σε άβολη θέση

ναι από μόνες τους

όχι κανείς δεν τις πίεσε, ποτέ

δεν ξέρει κανείς αν έτσι γεννήθηκαν ή αναγκάστηκαν να αισθάνονται άβολα για να αφήνουν χώρο να προσαρμόζονται 

και να νιώθουν άνετα. οι άλλοι.

ασπρόμαυρες, μολύβι, γόμα και κάρβουνο 

όλα καλά, γιατρέ, αλλά είχαμε κάνει μια συμφωνία

να μην επιτρέψετε να συμβεί η μετάβαση τόσο σύντομα

μου το είχατε υποσχεθεί, γιατρέ, μια μέρα αναισθησίας και ανεμελιάς

ναι, σας είμαι ευγνώμων, μα δεν σας χρωστώ τίποτε διότι

η ζωή μου παραμένει ίδια ακόμη και χωρίς αυτό το πράγμα που γέμιζε πύο και λάσπη και πρασινοκαφέ πέτρες

την κενότητα την ένιωθα και πριν

δεν έχει αλλάξει τίποτε και όχι, δεν είναι καθόλου νωρίς

σε λίγες μέρες έχω γενέθλια και θα ήθελα να μπορώ να πιω γιατί πεθαίνω γιατρέ, πεθαίνω από νηφαλιότητα

ναι, είμαι εγώ με το χρυσό βραχιόλι και τις δύο πρασινοκαφέ πέτρες που μοιάζουν με άσχημα μοσχοκάρυδα

που αντί να είναι μέσα μου τις κρατούσα στα χέρια μου σαν στολίδια

 και τις έβαλα στην βιβλιοθήκη δίπλα στον στρατό από τις ματριόσκες 

εγώ, που μακραίνω τα μαλλιά μου για να αυτοδένομαι, εγώ που δεν μπορώ ν' ακούσω ματζόρε, κι όλοι με ρωτάνε γιατί ακούω τόσο τρομακτικές μουσικές και γιατί με συγκινούν τόσο θλιβερές εικόνες και δεν ξέρουν για τί ακριβώς τους μιλάω όταν τους λέω πως αφήνω αναμμένο φωτάκι στο χολ τις νύχτες για να μην τρομάζω

ότι ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι να 

μετακομίσω σ' ένα σπίτι δίχως χολ

 είμαι εγώ, με την έντονη καμάρα στο πέλμα και τ' αυτιά που είναι τόσο μικρά που δεν μπορούν να κρατήσουν καν τα μαλλιά μου στη θέση τους

εγώ που σας φανέρωσα τα πιο κρυφά τρίτα μου, τα δύο τρίτα μου

έχω κι άλλο ένα, νομίζω, το έφτιαξα και το διατηρώ για τους πολλούς

εγώ φτιάχτηκα για να κοιμάμαι μπρούμυτα και να μην αντέχω τις νύχτες στους νοσοκομειακούς θαλάμους 

φτιάχτηκα για να κοιμάμαι μπρούμυτα ώστε να 

μη μ' ενοχλεί το φως της μέρας

φτιάχτηκα για τις νύχτες, γιατρέ,  το καλό που σας θέλω να μου μεταμοσχεύσετε μια ψυχοσύνθεση που θα υποφέρει την νηφαλιότητα ή ένα συκώτι που θα αντέχει την μεθυσμενότητα

μέχρι τότε θα περιμένω στην αίθουσα της ανάνηψης ακούγοντας αυτό

270.

270. from TheChimaera on 8tracks Radio.

Η τέχνη μας απελευθερώνει με τις ψευδαισθήσεις της από

την αθλιότητα του είναι. Όσο αισθανόμαστε τα δεινά και τις

συμφορές του Άμλετ, πρίγκηπα της Δανιμαρκίας, δεν αισθα-

νόμαστε τις δικές μας - κακές γιατί είναι δικές μας και κα-

κές γιατί είναι κακές.

Ο έρωτας, ο ύπνος, τα ναρκωτικά και οι τοξικές ουσίες

είναι στοιχειώδεις μορφές της τέχνης, ίσως επειδή παρά-

γουν το ίδιο αποτέλεσμα με αυτήν. Αλλά έρωτας, ύπνος και

ναρκωτικά φέρουν το καθένα από αυτά τη διάψευση. Ο έ-

ρωτας κουράζει ή διαψεύδει. Από τον ύπνο ξυπνά κανείς,

και όσο κοιμόταν δεν ζούσε. Τα ναρκωτικά έχουν ως αντίτι-

μο την καταστροφή του σώματος, το οποίο αρχικά διέγει-

ραν. Αλλά στην τέχνη δεν υπάρχει διάψευση, γιατί η ψευδαί-

σθηση έγινε αποδεκτή ευθύς εξαρχής. Από την τέχνη δεν ξυ-

πνάμε γιατί σ' αυτήν δεν κοιμόμαστε ακόμη κι αν ονειρευό-

μαστε. Στην τέχνη δεν υπάρχει συμμετοχή ή πρόστιμο που 

πληρώνουμε γιατί την απολαύσαμε.

Την απόλαυση που μας προσφέρει, καθώς κατά κάποιον

τρόπο δεν είναι δική μας, δεν είναι δική μας υποχρέωση να

την πληρώσουμε ή να μετανιώσουμε γι' αυτή.

Ως τέχνη νοείται οτιδήποτε μας σαγηνεύει χωρίς να είναι

δικό μας - το ίχνος ενός τοπίου, το χαμόγελο που δίνουμε

στον άλλο, η δύση του ήλιου, το ποίημα, 

το αντικειμενικό σύμπαν.

Κατέχω ίσον χάνω. Αισθάνομαι χωρίς να κατέχω ίσον

διαφυλάττω, διότι είναι εξάγω από κάποιο πράγμα την ου-

σία του.

Þau Hafa Sloppið Undan Þunga Myrk.

" she wants to shoot 

as though the world 

has meaning 

as though today 

exists 

as though 

as though 

as though "

Creatures of my dreams raise up and dance with me.

in the cold I am standing

something is coming now
something is coming now
something is coming now
 

outro

But all I heard was the echo in the light.

Nýchta from TheChimaera on 8tracks Radio.